شهيد سيد محمدباقر صدر كتابى نوشته بود به نام «بحث حول المهدى» و شش شبهه مهم را درباره حضرت مهدى پاسخ داده بود. با قلمى روان و دانايى و فضل منحصر به فرد خويش!

او اين كتاب را ديد و پسنديد و ترجمه كرد و بر آن پاورقى زد. بعد فهميد آيت‌اللّه صدر گفته است راضى نيستم كسى اثر مرا ترجمه كند. چون ترجمه، كار مرا مشوّه مى‌كند. ديد چه كند متن ترجمه خويش را فرستاد نجف، كه من اين كار را كرده‌ام، اگر شما مى‌پسنديد چاپ كنم. شهيد سيد محمدباقر صدر زبان فارسى نمى‌دانست. آيت‌اللّه هاشمى شاهرودى رياست محترم قوه قضائيه كه از شاگردان طراز اول شهيد صدر بود، متن ترجمه را براى ايشان بازگو نمود. اشكالى به چشم نيامد. شهيد صدر قيد كردند كه قبل از چاپ، شاگرد ديگر ايشان سيد كاظم حائرى مهر تأييدى بر اين كتاب بزند. اگر او متن را پذيرفت، چاپ آن بلامانع است، به شرطى كه تمام پاورقى‌ها حذف شود.

سيد كاظم حائرى ديد و تأييد كرد. او نيز پاورقى‌ها را برداشت و كتاب انقلاب مهدى ٧ را به دست چاپ سپرد. سال ١٣٥٧ به نجف رفت و از شهيد صدر خواست تأييديه‌اى بر اين ترجمه بنگارد. آن شهيد والا مقام چنين كرد و اكنون دستخط تأييد شهيد سيد محمدباقر صدر زينت بخش آغازين صفخات اين كتاب است.

... از كتاب وهابيت ايده استعمار

مى‌داند اصل آن به زبان فرانسه بوده است. شخصى به نام «ج- خ» كه احتمال مى‌دهد جبران خليل باشد آن را از زبان فرانسه به زبان عربى ترجمه نموده و به نام مذكرات مستر همفر چاپ كرده است. او نيز در سالهاى ٥٦ يا ٥٧ اين كتاب را به زبان فارسى برگرداند و نام وهابيت ايده‌