به نظر رسيد در اين قسمت به بيان آيه شريفه‌اى از قرآن‌كريم بپردازيم تا قدر و ارزش كارى كه براى خداوند انجام شده، روشن شود و بشارتى براى نويسنده‌اى باشد كه ١٢ سال از عمر با بركت خويش را مصروف چنين خدمت ارزنده‌اى كرده است. خداوند مى‌فرمايد:

«فَمَنْ يَعْمَلْ مِن الصّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤمِنٌ فَلا كُفْرانَ لِسَعْيهِ وَ انّا لَهُ كتِبُونَ»[١]

پس هر كس كه از كارهاى شايسته انجام دهد و مؤمن باشد، در برابر كوشش او ناسپاسى نخواهد شد و ما نويسنده [كار و كردار] او هستيم.

از اين رو نقّادى ما نسبت به اثر ارزشمند حاضر نيز كوچك‌ترين قدر ناشناسى از تلاشهاى وافر نويسنده تلقى نخواهد شد.

ما مى‌دانيم كه فراهم آوردن چنين كتاب پرارزشى جز با تحمل رنجهاى بيشمار حاصل نمى‌شود. حرف همان است كه مرحوم وزيرى (ره) صاحب كتابخانه وزيرىِ يزد در يك بيت شعر نگاشته و بالاى سر كتابخانه خود نصب كرده بود:

يَرَى الناسُ دُهْنا فىِ الْقوارِيرِ صافيا		وَ لَمْ يَدْرِ ما يَجْرى عَلى رَأسِ سِمْسِمٍ‌

مردم روغن صاف و زلالى را در جام شفافى مشاهده مى‌كنند اما نمى‌دانند چه بر سر كنجد آمده تا چنين روغن زلالى از آن به دست آمده است!

اثر حاضر از امتيازات ويژه و برجسته‌اى برخوردار است ولى چنانچه يك ارزيابى كلى از روايات و منابع كتاب صورت پذيرد، مشخص مى‌شود كه در برخى موارد مؤلف محترم از رواياتى بهره برده است كه از جهت سند يا دلالت مورد اعتناى بزرگان واقع نشده است. از اين رو بررسى مجددى در اسناد روايات و رجال احاديث و همچنين دقّت بيشترى در دلالت روايات لازم به نظر مى‌رسد.

[١]- سوره انبياء، آيه ٩٤.