بانوى آب و آفتاب: طرحى نو در كتابشناسى حضرت زهرا (س) - سروقامت، حسين - الصفحة ١٨٨ - «حضرت زهرا، شاهد خلقت و آفرينش»/ احمد رحمانىهمدانى؛ فاطمهالزهرا، شادمانى دل پبامبر

در محافل علمى و مجالس وعظ و خطابه از حضرتعالى به عنوان عالمى پرشور و حماسى ياد مى‌شود كه محرك او در بسيارى از منابر و آثار، غيرت دينى اوست. اين خيزش علمى و اين حرارت معنوى از كجا حاصل شده است؟

من از هنگامى كه به خاطر دارم، در عالم طلبگى به منبر و وعظ و خطابه علاقه‌مند بودم و هيچگاه فارغ از اين عوالم نبوده‌ام. حدود ٣٥ سال پيش جريانى براى من اتفاق افتاد كه در زندگانى ام بى نظير بوده و سرچشمه بسيارى از فعاليتها و كوششهاى بعدى من شد. در ماه مبارك رمضان آن سال در روستايى به نام ده كُنجينه واقع در دو فرسخى همدان منبر مى‌رفتم.

شب سردى بود، منبر رفته بودم و در راه بازگشت پياده به سمت منزلى كه در آن سكونت داشتم، حركت مى‌كردم. در دنياى خود سير مى‌كردم و غرق تفكر در عوالم اطراف خويش بودم. آن شب براى من شبى استثنايى بود. سحرى را خورده، نماز صبح را خواندم و به بستر رفتم.

هنوز خوابم نبرده بود كه ديدم اوضاع دگرگون است و شورى درعالم افتاده است. سر و صدايى بلند بود و متصل ندا مى‌آمد:

«السَّلامُ عَلَيْكَ يا اميرَ الْمُومِنين عَلىّ ابنِ ابيطالِبْ»

پرسيدم اينجا كجاست؟ گفتند بهشت خدا! گفتم اينها چه كسانى هستند كه سلام و درود مى‌فرستند؟ گفتند اينها فرشتگان الهى هستند كه به مولاى خود امير المؤمنين ابراز ارادت مى‌كنند.

همه اينها در بيدارى اتفاق افتاد. خواب نمى‌ديدم. مكاشفه بود. ناگهان ديدم صدايى بلند شد و مرا مخاطب ساخت:

«ايُّهَا العالِمُ قُمْ»

اى عالم برخيز!