همچون اثر حاضر كه از يك سو با تاريخ و وقايع گذشته سروكار دارد و از سوى ديگر نگارش سيره يكى از معصومين ٧ است، تسلط بر مباحث تاريخى كاملًا اهميت پيدا مى‌كند. اطلاع از اين مسائل كه چه كسى چه سالى به دنيا آمده يا از دنيا رفته، چه كسى مقدم بر ديگرى و چه كسى مؤخر از ديگرى است، افراد هم عصر و معاصر چه كسانى بوده‌اند؟ آيا شرايط زمانى و مكانى اجازه روايت را به راوى مى‌دهد و ... در سنجش روايات تاريخى بسيار مهم است كه مباحث عالمانه نويسنده ارجمند نشان از عمق اطلاع وى از اين قبيل ماجراها دارد.

همچنين احاطه ايشان بر منابع تاريخى بسيار خوب است و گاهى يك روايت را از چند منبع گوناگون نقل مى‌كند. از شعر عربى و فارسى به حد كافى استفاده مى‌نمايد، هرچند در اغلب اوقات به نام شعراى آنها اشاره نمى‌كند. قلم، قلم روانى است، از عنصر حكايت و داستان زياد استفاده مى‌شود، از اين رو افراد در سنين مختلف و شرايط متفاوت به خواندن كتاب رغبت نشان مى‌دهند.

در انتخاب بسيارى از عناوين و سرفصلها دقت شده و اين‌امر، مطالعه كتاب را تسهيل مى‌كند. كاش اين دقت و ظرافت در همه عناوين به چشم مى‌خورد و شاهد عناوين سبكى چون: «اين حديث را هم بخوانيد» (ص ٢٩)، «فرداى آن شب» (ص ٦٨)، «بازگرديم به اصل بحث» (ص ١١٤) و «باز هم رسوايى» (ص ٢٠٧) نبوديم. كتاب مضطرب و آشفته نيست، سير منطقى جريانات حفظ شده و حكايت از مهارت‌نويسنده در قلم‌فرسايى خويش دارد. اگر گاهى به مناسبت اندكى از بحث فاصله مى‌گيرد، در وقت مقتضى دوباره به بحث خويش باز مى‌شود. نظير توضيحى كه نويسنده پيرامون فضه كنيزك حضرت زهرا بيان كرده است.[١]

[١] - صفحات ١١١ تا ١١٣ كتاب به نقل از مناقب شهر آشوب، ج ٣، ص ٣٤٣.