خداوند گشت و ديرى نپاييد كه شمع فروزان وجود او خاموش گشت ولى تا ابد هماره به‌عنوان اسوه‌اى خستگى‌ناپذير نامش بر صفحه تاريخ دين و دانش ماندگار خواهد شد.

پيكر علامه پس از انتقال به نجف اشرف در كتابخانه عمومى اميرالمؤمنين به‌خاك سپرده شد.

«لَقَدْ عاشَ سَعيدا وَ ماتَ سَعيدا». سعادتمند زندگى كرد و سعادتمند به ديار باقى شتافت. روحش شاد.[١]

خاطراتى از علامه امينى‌[٢]

عشق به مطالعه‌

كتاب الغدير تقريبا حدود چهل سال از عمر مرحوم علامه امينى را به خود اختصاص داد. وقتى ايشان به تحرير كتاب مشغول بود، به حدى در تفكر و مطالعه مستغرق مى‌شد كه ساعتها مى‌گذشت و ايشان هيچ احساس گرسنگى و تشنگى نمى‌كرد، فرزند ايشان نقل مى‌كند:

يادم هست كه شبها حدود ساعت ٩ و ١٠ بچه‌ها گرسنه‌شان مى‌شد. مرحوم علامه امينى دستور فرموده بودند كه ناهار و شام بچه‌ها را بموقع بدهيد و منتظر حضور من بر سر سفره نباشيد. لذا مادرم شام بچه‌ها را مى‌داد و ما مى‌خوابيديم. و ايشان در كتابخانه مشغول مطالعه بودند.

[١] - مطالب اين بخش عمدتا از گزارش مختصرى كه فرزند ايشان آقاى محمد امينى نجفى درباره حيات مرحوم علامه امينى نگاشته استفاده شده است صفحات ١٩ تا ٣٦ كتاب، فرزند ديگر ايشان حجت الاسلام و المسلمين حاج آقا رضا امينى نجفى زندگينامه مفصلى از علامه امينى را در مقدمه كتاب الغدير( چ ١٣٩٦ ق/ ١٩٧٦ م تهران) مرقوم نموده است. علاقه‌مندان براى استفاده بيشتر مى‌توانند به منبع مذكور مراجعه نمايند.

[٢] - قطره‌اى از دريا: داستانهاى برگزيده الغدير با گزينش و تدوين و بازنوسى محمد حسين صفاخواه، ٢ جلد، تهران، مؤسسه انتشارات قديانى، چ دوم، پاييز ١٣٧٥ ش؛ ج ١، ص ١٥ تا ٤٥.