آنچه در اغلب كتب مربوط به زندگانى ائمه اطهار ٧ به چشم مى‌خورد، و اين كتاب نيز در بسيارى از موارد از آن مستثنى نيست، استفاده از زبان گفتارى است. يعنى هرچند در اغلب موارد منابع قرآنى و روايى بيان مى‌شوند اما زبان كتاب، زبان نوشتارى نيست. بدين جهت ما در اين قبيل كتابها با نوعى عدم پيوستگى و ناهماهنگى كه از تبعات بهره‌گيرى از چنين روشى است، مواجهيم.

در فصل اول كتاب، تقريبا زمينه‌اى براى نقد و بررسى يافت نمى‌شود. در اين فصل تعيين و تعقيب درست هدف و حتى سبك نگارش كاملًا قابل ستايش است، اما از فصل دوم به بعد، تدريجا به امورى برمى‌خوريم كه حاكى از نوعى ناشكيبايى و شتابزدگى در طرح مباحث است. چنين امرى گاهى تا بدان جا پيش مى‌رود كه به تكرار برخى مباحث كتاب مى‌انجامد.[١]

نويسنده در بيشتر صفحات كتاب با بيان عباراتى نظير «در جاى خود ذكر خواهد شد»، «مشروحا خواهد آمد» و «با شرح بيشترى در صفحات آينده خواهيد خواند»، خواننده را ناگزير مى‌كند تا به جستجوهاى مكررى در كتاب دست يازد، بدون آنكه در ذيل اين عبارات يا در پاورقى‌ها به صفحه يا فصلى اشاره كند كه خواننده به سهولت بتواند با مراجعه به آن مقصود مؤلف را دريابد.[٢]

گاهى جملاتى به زبان عربى ذكر شده‌اند كه به ترجمه فارسى آنها اشاره نشده است.[٣] گاهى ترتيب تاريخى رعايت نشده‌اند[٤]، و گاه برخى‌

[١] - به عنوان مثال مى‌توان از تكرار مطالب صفحات ٧٠ با ١١٨، ٨٦ با ١١٠، ١٠٢ با ١١٥ و سرانجام ١١٩ با ١٢١ و ١٢٦ سخن گفت.

[٢] - از جمله اين موارد مى‌توان به صفحات ١١٩، ١٣٥، ١٤٢، ١٥٩، ١٦٢، ٢٣٧ و ... اشاره كرد.

[٣] - نظير عباراتى در صفحات ٧٧، ١٠٩، ١١٥ و ١٢٤ كتاب.

[٤] - نظير ص ٩٣ كتاب.