بانوى آب و آفتاب: طرحى نو در كتابشناسى حضرت زهرا (س) - سروقامت، حسين - الصفحة ١١٧ - «سرگذشت مهين مام آسمانى»/ سيد احمد علمالهدى؛ زهرا(س) مولود وحى

كه به بخشى از آنها اشاره مى‌كنيم و براساس آنها كتاب زهرا (س) مولود وحى را نيز مورد تحليل قرار مى‌دهيم:

١- در اين شيوه لفاظى وجود ندارد و نويسنده به گفتگوى مستقيم با مخاطب نمى‌پردازد كه موجب ملال و دلزدگى شود، بلكه تلاش مى‌شود تمامى احساسات عناصر داستان، اعم از شادى و غم و وحشت و اطمينان و ... به مطلوب‌ترين وجهى به تصوير كشيده شوند. همچنان كه در اين كتاب شاهد اين وضعيت هستيم.

٢- در اين روش اصرارى بر عرضه تمامى معلومات نويسنده نيست، بلكه اصرار به بيان مطالب ارزنده‌اى است كه براساس مستندات تاريخى و با زبانى همه‌پسند عرضه مى‌شود.

٣- براساس اين شيوه حوادث به‌گونه‌اى دسته‌بندى مى‌شوند كه وقايع سرنوشت‌ساز تنه داستان را بسازند و در سطحى مناسب و تأمل‌انگيز مطرح شوند و وقايعى كه تنها خالق احساساتند، نيز به قدر كافى مورد توجه قرار گيرند.

٤- براساس شيوه رمان‌نويسى در ثبت وقايع تاريخى گفتگوى بين عناصر داستان گفتگويى منطقى، مختصر و مفيد است و اغلب پيامى بزرگ و سترگ را در بردارد. توصيفات با تكلف و سختى همراه نيست و خواننده براى فهم آنها نيازمند هوش و ادراكى خارق‌العاده نمى‌باشد. بلكه با درنظر گرفتن مؤلفه‌هاى مكان و زمان، تصويرى كاملًا قانع كننده و باورپذير را ارائه مى‌دهد.

٥- بر اين اساس، بر عنصر دروغ‌پردازى كه در اغلب رمانها يكى از شيوه‌هاى جذب مخاطب است تأكيد نشده و جعل واقعيات رقم نخورده است، بلكه از آنجا كه اين سبك نوشته‌ها از تراشه‌هاى ذوقى و سلايق مطبوع نويسنده حكايت دارند، پرداخت تازه و بديعى از حوادث تاريخ به شمار مى‌آيند.