نكته ديگر در خصوص منابع و مآخذ اثر است. از نويسنده كتابى كه گاه و بيگاه از ذكر منابع و مآخذ خويش در متن يا پاورقى دريغ نمى‌ورزد، انتظار مى‌رفت اولًا منابع خويش را به‌صورت كامل معرفى‌كند تا خواننده دريابد از كدام چاپ كتاب استفاده شده يا ناشر آن كيست و در چه سالى و كجا به چاپ رسيده است در حالى كه نويسنده محترم تنها به نام منبع، مجلد و صفحه آن اشاره كرده است. ثانيا شايسته بود فهرست جامعى از منابع استفاده شده يا حتى كتابشناسى مفصلى در پايان كتاب آورده شود تا راهنماى علاقه‌مندان براى دسترسى به ساير منابع باشد.

در نگاهى منصفانه شايد از دلايل اقبال خوانندگان به اين كتاب- كه يكى از نشانه‌هاى آن نيل به چاپ يازدهم است- آميزه‌اى از نقل بى‌پيرايه همه بخشهاى زندگانى حضرت زهرا است. نويسنده، على‌رغم بسيارى از سيره نويسان ديگر، صرفا به بيان قسمتهاى اندوه‌زا و تلخ زندگانى حضرت زهرا (س) نپرداخته و بالاخص در بخش ازدواج و زناشويى آن حضرت، مطالب خويش را با اقتباس از منابع دست اول با ترتيبى منطقى و بى‌خدشه به زيبايى در كنار هم قرار داده است.

ديگر نويسندگان‌براى به‌قَلَيان درآوردن احساسات‌پرجوش و خروش شيعيان، گاه تمام همت خود را حول مدار رنجها و اندوههاى حضرت زهرا دوران مى‌دهند. اما نويسنده محترم ضمن حفظ امانت در نقل صحيح مطالب، با بهره‌گيرى از قدرت شرح و بسط خويش تصويرى قابل تجسم و عينى از فرخندگى‌ملكى وملكوتى زندگانى‌حضرت ارائه‌مى‌كند.

از آنجا كه روش و سبك نگارش و ترتيب وقايع تاريخى- دينى، گاه به شكل‌گيرى سليقه مخاطب مى‌انجامد و تاكنون نيز اغلب امر تأليف كتب تاريخى و دينى توسط كسانى انجام پذيرفته كه پيش از آشنايى با آيين‌