بانوى آب و آفتاب: طرحى نو در كتابشناسى حضرت زهرا (س) - سروقامت، حسين - الصفحة ٢٢٤ - «كشتى نجات بر ساحل حيات»/ سيد مهدى شجاعى، كشتى پهلو گرفته

را كه در كتاب به تفصيل از آن سخن رفته و از مهم‌ترين وقايع سياسى و اجتماعى زندگى حضرت زهرا شمرده مى‌شود، از زبان فضه نقل كند؟ (ص ٨٨ تا ١١٧ كتاب)

آيا بهتر نبود اين مسئله مهم در سخنان حضرت على با رسول گرامى اسلام (فصل ١٣ كتاب) گنجانده شود؟

فضه هر چند زنى پرهيزگار است و در لواى ولايت على ٧، اما تنها شاهد ماجراست، نه سهيم در حقوق مشروع آن؛ و به حكم زن بودنش، براى طعنه زنان و كژپنداران كه گواهى زنى تنها را قبول نمى‌كنند، دستمايه بهانه‌جويى است. هر چند حقانيت ماجرا در اصل محفوظ و در تاريخ مضبوط است و قابل انكار نيست. شرح چنين ماجراى پراهميتى از زبان خداى سخن امير مؤمنان نقطه ابهامى باقى نمى‌گذاشت، از تشويش خاطر بدانديشان مى‌كاست يا دست كم زياده‌گويى آنان را خاموش مى‌كرد.

* شايسته بود آيات و روايات و حتى برخى سخنان برجسته كه جلوه بارزترى دارند با ذكر منبع و مأخذ در پاورقى ذكر مى‌شد يا در انتهاى كتاب در فهرست آيات و روايات و اعلام به صورت دقيق معين مى‌گرديد تا غبار ابهام اين عبارات ار نپوشاند.

به‌عنوان مثال در صفحه ١٩ آمده است: ... اين را خداوند جل و علا تصريح فرموده است. (كجا و چگونه؟) يا در صفحه ٦١ از آن فراز كه «هر كه دل به محبت من سپرده است ...» تا پايان صفحه مدرك سخن بيان نشده است. يا در صفحه ٨٣ مأخذ سخن يزيد لعنة اللّه عليه نيامده و همچنين در صفحه ٧٦ مدرك «حَسْبُنا كِتابَ اللّه» ذكر نشده است.

همچنين در صفحه ٢٣ مشخص نيست كجا عايشه نام حضرت خديجه را به تحقير برده است!