بانوى آب و آفتاب: طرحى نو در كتابشناسى حضرت زهرا (س) - سروقامت، حسين - الصفحة ١٧٦ - «اسوه عالم و آدم»/ ابراهيم امينى؛ فاطمه زهرا(س) بانوى نمونه اسلام

شناسايى قبر فاطمه (س)

از ديگر مسائلى كه نويسنده به دقت بدان پرداخته و نكات گوناگون اطراف آن را از نظر دور نداشته، مسئله قبر حضرت فاطمه است.[١]

در كتاب حاضر به كرات آمده، و اين خود بزرگ‌ترين علامت سؤال تاريخ تشيع است كه حضرت فاطمه اراده كرده بود قبرى مخفى داشته باشد و از همين رهگذر بود كه على بن ابيطالب، فاطمه را درتاريكى شب به خاك سپرد و قبرش را با زمين هموار ساخت و صورت چهل قبر تازه احداث كرد تا دشمنان كاملًا در اشتباه واقع شوند و موضع حقيقى قبر را تشخيص ندهند. گر چه خود على بن ابيطالب و فرزندان زهرا و خواص اصحاب و خويشان آن حضرت محل قبر را مى‌دانستند ولى سفارش فاطمه در مورد اخفاى قبر به طورى جدى و مؤكد بود كه هيچ يك از آنان حاضر نشد آن را معرفى كند. حتى كارى نكرد كه از آثار و قرائن، موضع قبر شناخته شود. ائمه اطهار هم يقينا از موضع آن مطلع بودند ولى اجازه نداشتند اين سرّ الهى را آشكار سازند.

نويسنده پس از بيان مطالبى كه گذشت، شواهدى را نقل مى‌كند كه هر يك دلالت بر دفن حضرت زهرا در محل خاصى دارد. شواهدى كه توسط برخى از اصحاب يا علما و دانشمندان اسلام مورد تأييد قرار گرفته‌اند:

١- روضه رسول خدا

- مجلسى از محمد بن همام نقل كرده كه على ٧ فاطمه را در روضه پيغمبر مدفون ساخت ولى آثار قبر را به كلى از بين برد.

- مجلسى از فضه كنيز زهرا (س) روايت كرده كه در روضه رسول خدا بر فاطمه نماز خواندند و همان جا مدفون شد.

[١]- صفحات ٢٠٠ تا ٢٠٢ كتاب.