بانوى آب و آفتاب: طرحى نو در كتابشناسى حضرت زهرا (س) - سروقامت، حسين - الصفحة ٢٤ - «فاطمه، كوثر هميشه جارى پيامبر»/ عبدالكريم بىآزار شيرازى؛ پاره پيامبر

دچار ملال و خستگى نشود. گاه مطالب شكل و شمايل داستان و قصه به خود مى‌گيرد:

كسالت پيامبر ٦ بسيار شدت يافت و درجه تب آن حضرت آنچنان بالا رفت كه حرارت بدنش از روى پوششى كه به رويش افتاده بود، احساس مى‌شد. (ص ١٥٧ كتاب)

گاه ادبى و آميخته با صنايع مختلف نظم و نثر پارسى است:

فاطمه (س) قطرات اشك از ديده بباريد و گفت اى تاجدار سوره «هل اتى» و اى شهسوار عرصه لافتى و اى خطيب منبر «سَلُونى» و اى وارث مرتبه هارونى و اى راز دار مصطفى و اى شير بيشه شريعت و اى كشتى لُجّه حقيقت و اى شكوفه باغ ابوطالب و اى نواخته لقب اسد اللّه الغالب! (ص ١٧٦ كتاب)

گاه از شعر بهره مى‌گيرد و سخن به نظم مى‌آرايد، چه آنكه به نام شاعرش اشاره كند يا نكند:

(ص ٦٥ كتاب)

و گاه از زبان روايات و احاديث سخن مى‌گويد و جالب آنكه براى مخاطب فارسى زبان خويش اعراب‌گذارى مى‌كند تا در خواندن درست و صحيح روايات دچار سردرگمى نشود و اين خود از مزاياى اثر حاضر است:

فاطمه زهرا (س) مى‌فرمود:

حُبِّبَ الَىَّ مِنْ دُنْيا كُمْ ثَلاثٌ: تِلاوَةُ كِتابِ اللّه، وَالنَّظَرُ فى وَجْهِ رَسوُلِ اللّه، وَالْانْفاقُ فى سَبيلِ اللّه.

از دنياى شما سه چيز محبوب من است: تلاوت قرآن كتاب خدا، نظر به چهره پيامبر خدا، و انفاق در راه خدا. (ص ٦٥ كتاب)