شربت گوارا مى‌پندارد و صالح با مزاج خود دانسته با قضاوت روان بصلاح آن اقدام بآشاميدن مى‌نمايد و نظرى بمنع شرعى و ضرر طبيعى آن ننموده با كمال و رغبت اقدام به گناه و به ضرر روانى و بدنى خود مى‌نمايد اين سيرت روان شرابخوار است كه بر خلاف واقع و پنداشت بى‌اساس روان خود را بعمل اختيارى تحريك مى‌نمايد و بمقصد نيز نايل خواهد شد اين حركت وجودى شرابخوار است زيرا در اثر فرمانروائى و قضاوت روح عمل را بجا آورده است.

ولى چنانچه از اقدام به گناه و آشاميدن شراب خود دارى نمود روح و روان خود را تقويت نموده و در مقام انقياد و اطاعت وظيفه دينى بر آمده از ضرر طبيعى و زيان بدنى آن احتراز نموده و روح خود را تقويت نموده است مقايسه اين دو فرد با يك ديگر كه سير و حركت هر يك در قطب مخالف ديگرى خواهد بود زيرا شرابخوار بضرر خلقى و طبيعى و آشاميدن نايل شده و در مقام تمرد از وظيفه الهى بر آمده است ولى ديگرى در اثر اجتناب از فعل گناه روح خود را در مقام عبوديت و اداء وظيفه الهى تقويت نموده و از ضرر و زيان آشاميدن شراب نيز ايمن خواهد بود.

و بالاخره سير و حركت و اقدام بفعل اختيارى هر يك ضد عمل ديگرى و در قطب مخالف او است هم چنان كه پيمودن طريقه شقاوت و سعادت بر اين اساس است.

از اين بيان استفاده شد كه ريشه و اساس شقاوت و تيره بختى همانا غفلت و عدم توجه به مسير خود و اينكه در اثر تمايلات و خود خواهى مسير خود را بر خواسته خود ميگذارد بدون نظر و توجه بعاقبت آن و بآن نيز مسرور خواهد بود.

هم چنان كه شخصى كه از آشاميدن شراب امتناع نموده و توجه به منع شرعى و ضرر طبيعى آن نموده و خود را باز داشته از اقدام بعمل نكوهيده روح خود در مقام انقياد و عبوديت و اطاعت وظيفه الهى تقويت نموده كه سير و حركت بسوى كمال انسانى و تحكيم رابطه با آفريدگار است.