رسول خدا راست گفت
(١)
سخن مجمع
١٣ ص
(٢)
مقدم نويسنده
١٥ ص
(٣)
انگيزه ها
١٩ ص
(٤)
ماموريت امام على عليه السلام مبنى بر قتال با ناكثين، قاسطين و مارقين
٢١ ص
(٥)
ناكثان (بيعت شكنان)
٢٥ ص
(٦)
طلحه
٢٥ ص
(٧)
طلحه با پيامبر
٢٦ ص
(٨)
طلحه با ابوبكر
٢٧ ص
(٩)
طلحه در زمان عمر
٢٩ ص
(١٠)
طلحه با عثمان
٣١ ص
(١١)
مروان و خونخواهى عثمان
٣٥ ص
(١٢)
زبير
٣٦ ص
(١٣)
زبير از ديد عمر
٣٨ ص
(١٤)
موضع عثمان در برابر زبير
٣٩ ص
(١٥)
تذكر امير المؤمنين عليه السلام
٤٠ ص
(١٦)
پاىان كار زبير
٤٣ ص
(١٧)
طلحه و زبير زبير ذره بين
٤٦ ص
(١٨)
امّ المؤمنين عايشه
٤٨ ص
(١٩)
عايشه در زمان عثمان
٤٨ ص
(٢٠)
در سومى اشتباه كردى
٥٢ ص
(٢١)
عايشه با امير المؤمنين عليه السلام
٥٥ ص
(٢٢)
شادى و نواختن دف
٥٨ ص
(٢٣)
سجد شكر
٦١ ص
(٢٤)
آغاز خيانت و پيمان شكنى
٦٢ ص
(٢٥)
ناكثان به حركت در مىآيند
٦٧ ص
(٢٦)
دو موضع متفاوت
٧١ ص
(٢٧)
حفصه و عايشه؛ نبرد مشترك
٧٣ ص
(٢٨)
سگهاى حَوأب
٧٦ ص
(٢٩)
قيام براى اصلاح
٨٧ ص
(٣٠)
جنگ جمل اصغر
٩٠ ص
(٣١)
نامه مادرى به فرزندش
٩١ ص
(٣٢)
عايشه فرماندهى مى كند
٩٢ ص
(٣٣)
اتمام حجت با سپاهيان جمل
٩٣ ص
(٣٤)
مسلم، اسمِ با مسمّى
٩٥ ص
(٣٥)
گويا مقدار بيت المال را مى دانست
١٠٧ ص
(٣٦)
ايثار
١٠٨ ص
(٣٧)
بخشى از خطبه امام در باره سران جمل
١٠٨ ص
(٣٨)
درستى كلام رسول خدا
١٠٩ ص
(٣٩)
قاسطان
١١١ ص
(٤٠)
دعوت به بيعت و فرمانبردارى
١١٢ ص
(٤١)
خريدنديدن و وجدان
١١٤ ص
(٤٢)
پيراهن عثمان
١١٩ ص
(٤٣)
واى بر كم فروشان
١٢١ ص
(٤٤)
معاويه
١٢٦ ص
(٤٥)
دشمنى و كينه معاويه با پيامبر
١٢٩ ص
(٤٦)
تمام همت معاويه ريااست و حكومت بود
١٣١ ص
(٤٧)
ديدن خود را بازىچه ساختند
١٣٢ ص
(٤٨)
هر جا به نفعش بود كمك مى كرد
١٣٣ ص
(٤٩)
پستى و حقارت
١٣٤ ص
(٥٠)
عمرو بن عاص
١٣٥ ص
(٥١)
عمرو بن عاص با عثمان
١٣٩ ص
(٥٢)
پيامبر از سرِ هوس سخن نمى گويد
١٤١ ص
(٥٣)
قهرمانى كه عورتش سلاحش بود
١٤٥ ص
(٥٤)
ابوموسى اشعرى
١٤٧ ص
(٥٥)
ابوموسى مردم را ازيارى على باز مى دارد
١٥٢ ص
(٥٦)
پيامبر فقط ابوموسى را به كناره گيرى امر فرمود
١٥٤ ص
(٥٧)
مغلوب خود شد
١٥٧ ص
(٥٨)
اشعرى در كلام على عليه السلام
١٥٩ ص
(٥٩)
ميراث كينه از پدر به پسر
١٦٢ ص
(٦٠)
شيخ جاه طلب
١٦٢ ص
(٦١)
دل هاى شبيه به هم
١٦٣ ص
(٦٢)
على عليه السلام در مسير صفين
١٦٤ ص
(٦٣)
راهب شهيد
١٦٦ ص
(٦٤)
اخلاق كريم
١٦٨ ص
(٦٥)
على با قرآن است
١٧٠ ص
(٦٦)
تبليغات گمراه كننده، دعوت به تباهى
١٧٠ ص
(٦٧)
بدريان به گِرد بَدر
١٧٣ ص
(٦٨)
اشخاص بى سابقه با پسر هند
١٧٥ ص
(٦٩)
هدايت به دست عمّار
١٧٧ ص
(٧٠)
به نامى بخوانشان كه خدا ناميده
١٧٩ ص
(٧١)
سخن پيامبر دربار عمار
١٨١ ص
(٧٢)
قضيه حكميت
١٩١ ص
(٧٣)
صلح حديبيه تكرار مى شود
١٩٧ ص
(٧٤)
نمايش زيباى سگ و الاغ
٢٠١ ص
(٧٥)
راستى سخنِ پيامبر
٢٠٤ ص
(٧٦)
مارقان (از دين برگشتگان)
٢٠٧ ص
(٧٧)
نادانى و جدل
٢١٣ ص
(٧٨)
بزرگوارى حتى با دشمن
٢١٦ ص
(٧٩)
قباحت و زشتى
٢١٨ ص
(٨٠)
خدا راست مى گويد و منجّمان دروغ
٢٢١ ص
(٨١)
تو را زير پاى اسبان مى بينم
٢٢٥ ص
(٨٢)
از ما ده نفر كشته نخواهد شد و از آنها ده نفر زنده نخواهند ماند
٢٢٦ ص
(٨٣)
سخن پيامبر صلى الله عليه وآله، سخن حق
٢٣١ ص
(٨٤)
روايات برگزيده
٢٣٥ ص
(٨٥)
پاسخى گذرا به سخنى نادرست
٢٤١ ص
(٨٦)
آرا و عقايد ابن ابى الحديد
٢٤٢ ص
(٨٧)
شجره ملعونه
٢٥٣ ص
(٨٨)
بخشى از مصادر حديث
٢٦١ ص
(٨٩)
منابع و مآخذ مهم
٢٦٧ ص
 
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص

رسول خدا راست گفت - المطيري، علي؛ مترجم کاظم حاتمي طبري - الصفحة ١٥٩ - اشعرى در كلام على عليه السلام

قصر شده و ما را زده و از آن جابيرون انداخته است. ابوموسى از منبر پايين آمده و وارد قصر شد. مالك بر سر او فرياد زد كه اى بى مادر، از قصر ما بيرون شو كه خدا جانت را بيرون آورد؛ به خدا سوگند كه تو دير زمانى است كه از منافقانى. ابوموسى گفت: مرا تا عصر فرصت بده. گفت: فرصت دارى اما شب را در قصر نمان.[١]

ابن اثير در كتاب «الكامل» خود اين قطعه از سخن مالك اشتر را كه به ابوموسى گفت: «به خدا كه تو از منافقين قديمى هستى» قطع كرده و گويا

آن را بلعيده است؛ چون او به خوبى ميداند كه معنى اين كلمه چيست؛ معنى اين كلمه همان سخنى است كه حذيفه بن يمان گفت و ما نيز به آن اشاره كرديم.

اشعرى در كلام على عليه السلام‌

بعد از جريان حكمين و فرار ابوموسى به مكه اميرالمؤمنين على عليه السلام در جمع مردم كوفه كه خوارج نهروان هم حضور داشتند خطبه اى ايراد فرمود، بخشى از آن خطبه چنين است:

أَلَا إِنَّ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ الذين [اللَّذَيْنِ‌] اخْتَرْتُمُوهُمَا قَدْ نَبَذَا حُكْمَ الْكِتَابِ وَ أَحْيَيَا مَا أَمَاتَ وَ اتَّبَعَ كُلُ‌


[١] - تاريخ طبرى ١/ ٣١٥٤ و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ١٤/ ٢١.