رسول خدا راست گفت - المطيري، علي؛ مترجم کاظم حاتمي طبري - الصفحة ١٠٣ - مسلم، اسمِ با مسمّى

اگر عايشه با عمر در زمان خلافتش چنين برخوردى مى‌كرد و وحدت مسلمانان را برهم مى‌زد و در انتها عمر بر او دست مى‌يافت نه تنها او را مى‌كشت كه او را قطعه قطعه مى‌كرد اما على بسيار بردبار و بزرگوار بود.

ابن ابى‌الحديد مى‌نويسد: تمام راويان بر اين خبر اتفاق نظر دارند كه على عليه السلام آنچه از سلاح و مركب و اثاثيه و بَرده بود به غنيمت گرفت و همه را ميان سپاه خود تقسيم كرد اما اصحاب آن حضرت به ايشان عرض كردند: اهل بصره را به عنوان بَرده ميان ما تقسيم كن. آن حضرت نپذيرفت. گفتند: چگونه ريختن خون آن‌ها بر ما حلال است اما به بردگى گرفتنشان حلال نيست؟

امام عليه السلام فرمود:

كَيْفَ يَحِلُّ لَكُمْ ذُرِّيَّةٌ ضَعِيفَةٌ فِي دَارِ هِجْرَةٍ وَ إسْلامٍ؟ أمَّا مَا أجْلَبَ بِهِ الْقَوْمُ فِي مُعَسْكَرِهِمْ عَلَيْكُمْ فَهُوَ لَكُمْ مَغْنَمٌ وَ أمَّا مَا وَارَتِ الدُّورُ وَ اغْلِقَتْ عَلَيْهِ الأبْوَابُ فَهُوَ لأهْلِهِ وَ لا نَصِيبَ لَكُمْ فِي شَيْ‌ءٍ مِنْهُ.

به اسارت وبردگى گرفتن زن و فرزند ضعيفى كه در ديار اسلام و هجرت زندگى مى‌كنند چگونه بر شما حلال خواهد بود؟ البته آنچه كه دشمنان با خود به اردوگاه آورده‌اند غنيمت شما است اما آنچه در خانه‌ها مانده و پشت درهاى بسته است متعلق به صاحبان آن‌ها است و شما را در آن هيچ نصيبى نيست.