فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٨ - حبوة
و چه زن- نصيب أدناى خود- كه در زوج يك چهارم و در زوجه يك هشتم است- را مىبرد و دو ششم از تركه نيز به پدر و مادر ميّت مىرسد، و باقىمانده بين فرزندان پسر و دختر تقسيم مىشود و هر پسر دو برابر يك دختر مىبرد.
حَبْوَة:
از تركه پدر لباسى كه بر تن داشته و انگشتر و شمشير وقرآن او، حَبْوَة ناميده مىشود.[١]
١١١- حَبْوَة مخصوص بزرگترين پسر ميّت- كه زنده است- مىباشد، و با بودن او حَبْوَة به ديگر ورثه نمىرسد.
١١٢- اگر پسر بزرگ ميّت متعدّد باشد- مثلًا چند پسر در يك روز و همزمان به دنيا آمده باشند و پسرى بزرگتر از آنها نباشد- حَبْوَة بين آنان بطور مساوى تقسيم مىشود.
١١٣- در لباس پدر فرقى نيست بين لباسى كه استفاده كرده و لباسى كه هنوز استفاده نكرده، و نيز فرقى نيست بين اينكه يك دست لباس داشته باشد يا چند دست، همچنانكه درقرآن و انگشتر و شمشير او فرقى بين واحد و متعدّد نيست، به شرط اينكه استفاده شده و يا براى استفاده كردن تهيّه شده باشند، نه براى فروش يا اهداء به ديگران.
١١٤- بنابر اقوى غير از شمشير سائر سلاحها و اسب و زين آن جزء حَبْوَة نمىباشند؛ هرچند رعايت احتياط از راه مصالحه ورثه با پسر بزرگتر بسيار مطلوب است.
١١٥- اگر پدرى كه فوت كرده است تمام ارقام حَبْوَة و يا بعضى از آنها را نداشته باشد، پسر بزرگ حق ندارد قيمت آن را مطالبه كند.
١١٦- در حَبْوَة اين قيد معتبر نيست كه پدر اموال ديگرى داشته باشد، پس اگر اموال او منحصر به همان حَبْوَة باشد و غير از آن مال ديگرى نداشته باشد، بنابر اقوى همه آن را پسر بزرگتر او مىبرد؛ ليكن احتياط- به اين معنى كه پسر بزرگ تر در اين صورت با سائر ورثه مصالحه نمايد- خوب است.
[١] - حَبْوَة در كلام عرب به معناى عطيّه است.