و اگر فرزند ميّت پسر باشد- چه يك نفر و چه بيشتر- يا از هر دو جنس- يعنى هم پسر و هم دختر- باشند، همسر او نصيب أدناى خود را- به بيانى كه در فقره قبل گفته شد- مى‌برد، و يك ششم از اصل تركه- نه از باقى- را به پدر يا مادر ميت مى‌دهند، و بقيّه را فرزندان او مى‌برند، پس اگر از جنس واحد باشند، بقيّه را بطور مساوى تقسيم مى‌كنند؛ و اگر مختلف باشند، هر پسر دو برابر يك دختر از بقيّه تركه ارث مى‌برد.

١١٠- اگر پدر و مادر و فرزندان و شوهر ميّت وارث او باشند، چنانچه فرزند ميّت تنها يك دختر باشد، شوهر او نصيب أدناى خود را- كه يك چهارم است- مى‌برد و پدر و مادر ميّت هركدام يك ششم تركه را مى‌برند، و آنچه باقى مى‌ماند سهم دختر او مى‌باشد، و به بيانى كه در بند سوم از فقره (٨٤) گفته شد نقصى كه در اين فرض وارد مى‌شود بر سهم او وارد مى‌گردد؛ و اگر پدر و مادر و فرزندان و زوجه ميّت وارث او باشند، زوجه نصيب أدناى خود را- كه يك هشتم است- مى‌برد، و در صورتى كه مادر حاجب نداشته باشد، بقيّه تركه پنج قسمت مى‌شود، و يك قسمت آن كه قهراً از سُدس بيشتر است به مادر مى‌رسد- سُدس را به عنوان فرض و مازاد را به عنوان ردّ مى‌برد، و اگر مادر حاجب داشته باشد، تنها سُدس به او مى‌رسد و بقيّه تركه به چهار قسمت تقسيم مى‌شود، كه سه قسمت آن به دختر و يك قسمت به پدر ميّت مى‌رسد.

و در دو فرض مذكور اگر اولاد ميّت دو دختر يا بيشتر باشند، همسر او- چه مرد باشد و چه زن- نصيب أدناى خود- كه در زوج يك چهارم و در زوجه يك هشتم است- را مى‌برد و دو ششم از تركه به پدر و مادرش و بقيّه به دختران او مى‌رسد، و در اينجا نيز نقص- كه اگر ميّت زن باشد ١٤ و اگر مرد باشد ١٨ است- بر سهم دختران وارد مى‌گردد؛[١] و اگر اولاد ميّت يك يا چند پسر و يا هم پسر و هم دختر باشند، همسر او- چه مرد باشد

[١] - زيرا دو ششم سهم أبوين و دو سوم سهم دختران تمام ارث را فرا مى‌گيرد و محلّى براى يك چهارم شوهر يا يك هشتم زن باقى نمى‌ماند، و لاجرم اين كمبود را از سهم دختران برمى‌دارند.