٥٨- اگر كسى از دنيا برود و در رحم همسر خود فرزندى داشته باشد، آن فرزند تا زمانى كه در شكم مادر است سهمى از ارث نمى‌برد- هرچند بدانند كه در شكم مادرش زنده است- ليكن حاجب و مانع از ارث بردن افرادى مى‌شود كه در طبقه بعد و يا در رتبه بعد از او هستند، بنابر اين چيزى از ارث به افراد طبقه و رتبه بعد نمى‌رسد تا وضعيّت آن حمل روشن گردد، پس اگر زنده به دنيا آمد، ارث به او مى‌رسد؛ و اگر مرده به دنيا آمد آن وقت ارث به سائر أقارب مى‌رسد، پس اگر مثلًا ميّت غير از اين حمل نوه‌هايى داشته باشد كه اگر اين حمل نبود ارث ميّت به آن نوه‌ها مى‌رسيد يا برادرانى داشته باشد كه با نبود اين حمل ارث به آنها مى‌رسيد، ارث به آنها داده نمى‌شود تا وضعيّت آن حمل روشن شود.

٥٩- اگر ميّت در طبقه و مرتبه حمل وارثى ديگر داشته باشد- مثلًا غير از آن حمل فرزندانى ديگر داشته باشد- براى آن حمل سهم دو پسر كنار مى‌گذارند و بقيّه را بين سائر فرزندان ميّت تقسيم مى‌كنند، سپس اگر حمل مرده به دنيا آمد، آنچه را براى او كنار گذاشته بودند به ورثه مى‌دهند، بدين صورت كه اگر يك نفر است همه آن دو سهم را مى‌برد؛ و اگر چند نفر هستند، كما فَرَضَ اللّه بينشان تقسيم مى‌شود؛ و اگر بيش از دو طفل به دنيا بيايد، به مقدار سهم الإرث آنان كه بى‌سهم مانده‌اند از سائر ورثه پس گرفته شود؛ ولى اگر به وسيله آلات جديده بتوانند حال حمل را مشخّص كنند و بفهمند دختر است يا پسر و يكى است يا دو قلو، بايد نصيب آنچه را كه تشخيص داده‌اند كنار بگذارند، يعنى اگر يكى است سهم يكى و اگر دو تا يا بيشتر است سهم آنان را كنار گذاشته و بقيّه را بين باقى ورثه تقسيم كنند.

٦٠- اگر ميّت وارث صاحب فرضى داشته باشد كه سهم او از تركه مشخص است- مانند پدر، مادر و همسر با وجود فرزندى غير از حمل براى ميّت- وجود حمل باعث تغيير و كاستن سهم آنان نمى‌شود، و هر يك سهم خود را از تركه ميّت بطور كامل مى‌برند؛ اما اگر وارثى داشته باشد كه وجود حمل از سهم او مى‌كاهد، يعنى سهم او در