وقتى كه آمد بايشان و نزد بعضى از علماء تفسير مخاطب در فَسْئَلْ بَنِي إِسْرائِيلَ‌ موسى است بتقدير (فقلنا له سليم) يعنى موسى را نه آيه داديم پس گفتيم او را كه طلب كن بنى اسرائيل را از فرعون تا ايشان را از قيد اعمال شاقه رها كند يا سؤال كن از حال دين ايشان و بنا بر اين اذ جاءهم متعلقست بقلنا و محتمل است متعلق باشد به اذكر يعنى اى محمد (ص) ياد كن چون آمد موسى بفرعونيان‌ فَقالَ لَهُ فِرْعَوْنُ‌ پس گفت فرعون موسى را إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا مُوسى‌ بدرستى كه من گمان ميبرم تو را اى موسى‌ مَسْحُوراً جادويى كرده و عقل تو مخبط گشته‌ قالَ‌ گفت موسى‌ لَقَدْ عَلِمْتَ‌ بتحقيق و بدرستى كه تو دانسته بدل خود اگر چه بزبان تلفظ نميكنى كه بى‌شبهه‌ ما أَنْزَلَ هؤُلاءِ نفرستاده اين آيات تسع را إِلَّا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ‌ مگر آفريدگار آسمانها و زمينها بَصائِرَ در حالتى كه آيتها روشن‌اند كه هر يك دليلست بر نبوت من و صدق قول من و ليكن تو عناد ميكنى‌ وَ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا فِرْعَوْنُ‌ و بدرستى كه من يقين ميدانم تو را اى فرعون‌ مَثْبُوراً هلاكشده يعنى مشرف بر هلاكت يا تو را ناقص العقل ميدانم و يا مصروف از خبر و مصر بر شر و نزد مجاهد مثبور بمعنى ملعونست يقال (ثبره اللَّه ثبرا اذا اهلك و رجل مثبور اى محبوس عن الخيرات و ما ثبرك عن هذا الامراء ما صرفك عنه و ما منعك منه) و ميان ظن فرعون و ظن موسى (ع) غايت تباعد است چه ظن فرعون كذب بحث بود و ظن موسى مشرف بيقين بجهت ظهور افادات آن‌ فَأَرادَ پس خواست فرعون‌ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ‌ اينكه برانگيزد و دور كند موسى و قوم او را مِنَ الْأَرْضِ‌ از زمين مصر يا از مطلق زمين بقتل و استيصال‌ فَأَغْرَقْناهُ‌ پس غرق گردانيديم او را وَ مَنْ مَعَهُ جَمِيعاً و هر كه را با او بود بتمامى‌ وَ قُلْنا مِنْ بَعْدِهِ‌ و گفتيم پس از غرق شدن او لِبَنِي إِسْرائِيلَ‌ مر فرزندان يعقوب را كه شما اسْكُنُوا الْأَرْضَ‌ ساكن شويد در زمينى كه ايشان ميخواستند كه شما را بيرون كنند فَإِذا جاءَ پس چون آمد وَعْدُ الْآخِرَةِ وعده سراى ديگر يعنى چون قيامت شود جِئْنا بِكُمْ‌ بياريم شما و ايشان را بمحشر لَفِيفاً در حالتى جماعتى آميخته باشيد با هم پس حكم كنيم ميان شما بتميز سعدا از اشقيا لفيف بمعنى جماعاتست از قبايل متفرقه و از مجاهد نقل است كه مراد بوعده آخرت نزول عيسى است از آسمان و بنا بر اين آيه دليل باشد بر صحة رجعت و حقتعالى قصه موسى و فرعون را در اين مقام دلخوشى رسول (ص) ايراد فرموده و گفت كه‌