سمت ذكر يافته‌ وَ هُوَ الْعَزِيزُ و او است غالب در حكم خود الْحَكِيمُ‌ راست كار و صواب كردار در همه افعال بعد از آن بيان ارسال موسى ميفرمايد وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ و بتحقيق كه ما فرستاديم موسى را بِآياتِنا با دلايل قدرت و معجزات روشن چون عصا و يد بيضا و امثال آن‌ أَنْ أَخْرِجْ‌ بيان ارسالست كه در معنى قولست يعنى اى موسى بيرون آر قَوْمَكَ‌ گروه خود را كه بنى اسرائيل اند مِنَ الظُّلُماتِ‌ از تاريكيهاى جهالت و شبهه‌ إِلَى النُّورِ به روشنايى علم و يقين و يا بيرون آر قوم قبط را كه بديشان مبعوثى از تاريكى كفر بنور روشنايى ايمان‌ وَ ذَكِّرْهُمْ‌ و پند ده ايشان را بِأَيَّامِ اللَّهِ‌ بروزهاى خدا يعنى بوقايع و نوازل او بر امم سابقه واقع شده و عرب حروب و نوائب را ايام خوانند و يا مراد نعما و بلوى است و يا روزهايى كه بنى اسرائيل در آن گرفتار بودند بدست فرعونيان و ببركت تو از او خلاصى يافتند و با روزگار خود را بياد ايشان ده تا بشكر گذارى آن قيام نمايند و در سپاس دارى بيفزايند و اين قول از ابن عباس و ابى بن كعب و حسن و مجاهد و قتاده است و مروى از ابى عبد اللَّه (ع) إِنَّ فِي ذلِكَ‌ و بدرستى كه در آنچه ياد كرديم‌ لَآياتٍ‌ هر آينه دلالتها است بر قدرت الهى‌ لِكُلِّ صَبَّارٍ مر هر صبر كننده را در بلا شَكُورٍ شكر گوينده بر آن جمع ميان اين دو صفت بجهة آنست كه مؤمن هرگز از دو حالت خالى نيست يا سختى كه واجبست صبر بر آن و يا نعمتى كه واجبست شكر بر آن‌ وَ إِذْ قالَ مُوسى‌ و ياد كن اين را كه گفت موسى‌ لِقَوْمِهِ‌ مر گروه خود را يعنى بنى اسرائيل را اذْكُرُوا اى گروه من ياد كنيد نِعْمَةَ اللَّهِ‌ نعمتهاى خداى را كه انعام فرموده‌ عَلَيْكُمْ‌ بر شما إِذْ أَنْجاكُمْ‌ در وقتى كه برهانيد شما را مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ‌ از كسان فرعون‌ يَسُومُونَكُمْ‌ مى چسبانيدند شما را سُوءَ الْعَذابِ‌ بدى عذاب را يعنى عذابهاى بد بشما ميرسانيدند و ببندگى گرفته كارهاى سخت بشما ميفرمودند وَ يُذَبِّحُونَ أَبْناءَكُمْ‌ و ميكشتند پسران شما را وقتى كه منجمان گفته بودند كه در بنى اسرائيل پسرى متولد شود كه هلاك فرعون بسبب او بود پس بسبب اين پسران شما را ميكشتند وَ يَسْتَحْيُونَ نِساءَكُمْ‌ و زنده ميگذاشتند دختران شما را تا خدمت زنان ايشان كنند وَ فِي ذلِكُمْ‌ و در آن محنت و شدت‌ بَلاءٌ آزمايشى بود شما را مِنْ رَبِّكُمْ‌ از آفريدگار