تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٢٤٩ - سوره الإسراء(١٧) آيات ١ تا ٩
شده باشد قبول كند و اگر محب على و دوستان على نبوده باشد از هر عمل خوب او سؤال نكند و بفرمايد تا او را بدوزخ برند بعد از آن فرمود كه
و الذى بعثنى بالحق نبيا النار لاشد غضبا على مبغض على بن ابى طالب ممن زعم ان اللَّه ولد
بحق خدايى كه مرا برسالت بخلق فرستاد كه آتش دوزخ غضبناكتر است بر دشمن على از آن كس كه دعوى كند كه مر خداى را فرزندى هست و بدان اى ابن عباس كه اگر همه ملائكه مقربين و انبياى مرسلين جمع شوند بر دشمنى على و حال آنكه هرگز چنين نكنند حقتعالى همه آنها را بآتش دوزخ عذاب كند گفتم يا رسول اللَّه (ص) كسى باشد كه على را دشمن داشته باشد فرمود
نعم
يا بن عباس قومى باشند كه گمان ايشان آن باشد كه از امت من باشند و حال آنكه ايشان را نصيبى از اسلام نباشد يا بن عباس
ان علامة بغضهم له تفضيلهم من دونه عليه
نشانه دشمنى ايشان مر على را آنست كه غير او را بر او تفضيل دهند يا بن عباس حقتعالى هيچ پيغمبرى را گرامىتر از من نيافريد و هيچ وصى را گرامىتر از على خلق نكرده
يا بن عباس خالف من خالف عليا و لا تكونن لهم ظهيرا و لا وليا
اى پسر عباس مخالفت كن با هر كه مخالفت على كند و با آن كس دوستى مكن و يارى او منماى اى پسر عباس اگر خواهى كه با خداى ملاقات كنى و او سبحانه از تو خوشنود باشد پس بطريقة على سلوك نما كه شك در على كفر است بخدا و چون بيان تفضيل جميع احاديث و اخبار معراجيه و روايات مأثوره در آن باب موجب مزيت اطناب ميشود و سبب زيادتى طول كتاب از اينجهة بهمين اختصار افتاده و باللَّه المعونة و التوفيق بعد از ذكر معراج ميفرمايد كه ما هم چنان كه محمد (ص) را بمعراج برديم و آيات و معجزات باو داديم تا موجب هدايت خلفان باشد موسى ع را نيز بآيات بينه مكرم ساختيم وَ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ و داديم موسى را كتاب تورية وَ جَعَلْناهُ و گردانيديم كتاب موسى را هُدىً لِبَنِي إِسْرائِيلَ راه نماينده مر فرزندان يعقوب را و گفتيم أَلَّا تَتَّخِذُوا مِنْ دُونِي آنكه فرا نگيريد بجز از من وَكِيلًا پروردگارى كه مهم خود بوى گذاريد ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنا از ذرية آن كسى كه برداشتيم او را در كشتى مَعَ نُوحٍ با نوح و ميتواند بود كه نصب ذرية بر اختصاص باشد و يا احد مفعولين لا تتخذوا باشد و من دونى حال از وكيلا و مراد به من حملنا سام است كه جدا بر اهميتست (ع) و ابراهيم جد بنى اسرائيل چه همه از نسل يعقوباند كه نبيره ابراهيم است يعنى نجات از طوفان را كه بپدر شما ارزانى داشتيم ياد كنيد و شكر گذارى آن كنيد إِنَّهُ بدرستى كه نوح (ع) كانَ عَبْداً شَكُوراً بود بنده سپاس دارنده كه در همه حالات از اكل و شرب و لبس و قيام و قعود و ركوب و مشى خداى را شكر گفتى اين ترغيبست مر ذرية را باقتداى پدر در شكر نعمة الهى كه مؤدى بمزيد است كه لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ و ايما است