روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٩٦ - اسوههاى بردبارى

اسوه‌هاى بردبارى‌

نمونه‌هاى بزرگ بردبارى، پيامبران الهى، و يكى از بزرگ‌ترين آن‌ها حضرت ابراهيم (ع) است. خداوند او را «حليم» ناميده است و اين از توجه به ماجراى او و قوم لوط هويداست. در سوره هود مى‌خوانيم كه فرستادگان الهى به خانه ابراهيم آمدند و پس از بشارت دادن به تولد اسحاق و فرزند و نوه‌دار شدن حضرت ابراهيم (ع) خبر دادند كه براى عذاب قوم لوط فرستاده شده‌اند. ابراهيم (ع) با آنكه از گمراهى و ضلالت قوم لوط رنج‌ها كشيده بود و به زشتكارى آن‌ها آگاه بود و از بى‌احترامى و لجاجت آن‌ها در برابر لوط خبر داشت، چنان بردبار و پرحوصله بود كه در عوض نفرين به اين قوم گمراه، با خدا به گفتگو برخاست و با پافشارى تمام خواست كه خداوند عذاب آن‌ها را به تأخير اندازد تا شايد هدايت شوند و نجات يابند.[١] شكيبايى و بردبارى ابراهيم (ع) در ماجراى رؤياى صادقه و فرمان الهى به سر بريدن فرزند برومندش، اسماعيل (ع) نيز مشهور است.[٢] نكته جالب توجه اينكه خداوند حضرت اسماعيل را نيز به صفت حلم مى‌ستايد و مى‌فرمايد: (فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ‌).[٣] اين منش بزرگوارانه، در همه پيامبران به چشم مى‌آيد و قرآن در بسيارى جاها و مناسبت‌هاى گوناگون، اين ويژگى پسنديده را فراز آورده است. در سوره هود به بردبارى حضرت نوح (ع) در دعوت حدود هزارساله‌اش بى آنكه از ميدان به در رود و

[١]. ر. ك: هود: ٧٠- ٧٦.

[٢]. صافات: ١٠٢- ١٠٧.

[٣]. همان: ١٠١.