روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٢٧ - عزت و اقتدار

را از بركات آن در سراى جاويد آخرت نيز بهره‌مند خواهند كرد؛ آثارى مانند شفاعت و حشر با نيكان و راه يافتن به اقامتگاه آنان در بهشت. آيه‌هاى شريفه ٩٩ تا ١٠١ سوره شعرا، به اين مطلب اشاره كرده است كه گمراهان، روز قيامت حسرتِ نداشتن شفيع و دوست دلسوز را مى‌برند (وَ ما أَضَلَّنا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ\* فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ\* وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ) «و ما را جز گنهكاران (عالمان فاسد و حاكمان جور و دوستان منحرف) گمراه نكردند. پس [امروز] براى ما هيچ شفاعت‌كننده‌اى نيست، و نه هيچ دوست گرم و صميمى‌اى».

روايات متعددى بر همين نكته قرآنى تأكيد كرده‌اند كه دوستان خدايى و آنان كه رابطه‌هاى خدايى و انسانى با ايشان برقرار كرده‌ايم، مى‌توانند در بسيارى از جاها به سود ما وارد ميدان شوند كه يكى از مهم‌ترين و دشوارترين جاهاى آن، هنگام حساب و محاكمه روز جزا در محشر كبراست.

عزت و اقتدار

مطابق با روايت‌هاى بسيارى كه برخاسته از متن و بطن قرآن هستند، عزت مسلمانان، حرمت مؤمنان و قدرت جامعه اسلام در گرو رابطه گرم همه عناصر آن با يكديگر و الفت و وحدت آنان است؛ عاملى كه با پيدايش اسلام، مسلمانان را با هم پيوند داد و از سر اتحاد و الفت ميان آن‌ها، جامعه مدنى مدينه را پديد آورد و سپس آن را بر همه عربستان و اندكى پس از پيامبر، بر همه خاورميانه بزرگ چيره كرد. همان عاملى كه با از ميان رفتن يا كمرنگ شدنش، عزت مسلمانان كاهش يافت و دشمنان را به انديشه هجوم به مسلمانان كشاند و به‌تدريج زمينه انحطاط