روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٦٢ - پشتيبانى
ديگرى، قفل و گره كارهاى دشوار را مىگشايد و هميارى و همكارى اجتماعى در كارهاى نيك، پيوندها را مستحكم مىكند و خوبى و نيكى را در سطح گسترده اجتماع مىپراكند و تا لايههاى ژرف جامعه، نفوذ مىدهد. در اينجا نيز شاهد وعده امام صادق (ع) درباره اثر اين كار در كل هستى هستيم. ايشان مىفرمايد:
«من كان في حاجة أخيه المؤمن المسلم، كان الله في حاجته ما كان في حاجة أخيه؛[١]
هر كس در پى كار برادر دينى و باايمانش باشد، خداوند تا هر زمان كه او در پى كار برادرش باشد، در پى كار اوست». اين حديث مانند حديث قبلى، همين معنا را تأييد مىكند كه افزون بر اثر اجتماعى اين كار، نظر عنايت و لطف خداوند را نيز به صحنه مىكشاند و كار شخص را نيز حل مىكند.
پشتيبانى
ما آدمهاى معمولى، به حمايت و داشتن پشتوانههاى متفاوتى نياز داريم. برخى از ما حمايت مالى را بيشتر مىطلبد؛ برخى حمايت علمى و برخى حمايت عاطفى و روحى را بر همه چيز ترجيح مىدهند. گاه براى تحقق كارى سترگ در عرصه اجتماع، افزون بر مشاركت و تعاون فيزيكى، به ايجاد يا تقويت حسّ اعتماد به نفس، برداشتن موانع فكرى و روحى و دهها كار نرمافزارى ديگر نياز است و تا آنها تحقق نيابد، تجمع افراد، سرمايه و انرژى، كارى از پيش نمىبرد. گاه براى پيش بردن كارهاى دشوار، آدمها بايد پشت به پشت هم جمع شوند و پىدرپى و بىانقطاع، يكديگر را تشويق و ترغيب كنند و بازو به بازوى هم دهند و آواى يكديگر را درهم اندازند و صدايى واحد پديد آورند و در سمتوسويى واحد، با
[١]. الأمالى، طوسى، ص ٩٧، ح ١٤٧.