روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٨٥ - افراد شايسته رابطه علمى

آيات آغازين اين بحث، به‌روشنى نشان مى‌دهد كه ارتباط و پيوند داشتن با عالمان، آن اندازه سودمند و لازم است كه خداوند، يكى از بزرگ‌ترين پيامبرانش، حضرت موسى (ع) را با همه عظمت و اولوالعزم بودن، به محضر مردى مى‌فرستد كه بهره‌اى از علم لدنى داشت. موسى (ع) هم‌سخن خدا، پذيرفت كه از آن مرد پيروى كند و در پى او باشد تا آنچه را مايه هدايت و راهنمايى اوست، به وى بياموزد. ماجراى موسى (ع) و همراهى‌اش با اين عالم الهى نشان مى‌دهد كه موسى در پى ايجاد رابطه است و شكوه پيامبرى‌اش مانع درخواست و تقاضايش نمى‌شود. او فرسنگ‌ها براى رسيدن به چنين شخصى راه مى‌پيمايد تا بتواند چنين پيوندى برقرار كند. او با تحمّل مشقت‌هاى راه و هموار كردن دشوارى‌هاى سفر بر خود، به حضور معلم مى‌شتابد و زانوى شاگردى به زمين مى‌زند و به او وعده صبر و شكيب مى‌دهد، هر چند به دليل نگنجيدن كارهاى شگفت معلم در قاموس شريعت موسى، لب به اعتراض مى‌گشايد. يكى از پيام هاى اين ماجراى خلاصه‌شده در قرآن، تحمل دشوارى براى ايجاد پيوند علمى است كه ارزش والاى اين ارتباط اجتماعى را به‌روشنى مى‌نمايد.

افراد شايسته رابطه علمى‌

اين پرسش نيز كه با چه كسانى بايد پيوند علمى برقرار كنيم، به گونه‌اى در قرآن پاسخ يافته است. در همين ماجرا تقاضاى موسى آن است كه عالم الهى يا همان خضر راه سلوك، به او چيزهايى بياموزد كه نشان راه هدايت و چراغ‌هاى مسير رشد و تعالى‌اند. موسى مى‌پرسد: (هَلْ أَتَّبِعُكَ عَلى‌ أَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْداً)[١] «آيا [اجازه مى‌دهى‌] از تو پيروى كنم تا

[١]. كهف: ٦٦.