روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٣٩ - همنشينان
سفارشهاى ديگر معصومان (عليهم السلام) در اين زمينه، به برقرارى پيوند با كسانى اشاره دارد كه ارتباط اجتماعى با آنها، حتى به صورت ارتباط كوتاه همنشينى، در روح انسان و در نتيجه در حيات ابدى و سعادت جاويد او اثر آشكار دارد. اين توصيهها، بهواقع پاسخ به سؤالهاى هويدا و نهفته همه ماست. همه ما علاقهمنديم كه از زبان حاملان وحى الهى و مترجمان حقيقى آن، بشنويم كه با چه كسانى ارتباط همنشينى را ايجاد و تقويت كنيم و يا اگر هست، استمرار بخشيم و با چه كسانى اين ارتباط را برقرار نكنيم و اگر هست به آن خاتمه بدهيم. حواريون عيسى (ع) نيز از آن پيامبر بزرگ الهى پرسيدند: اى روح خدا، با چه كسانى نشست و برخاست كنيم؟ حضرت عيسى (ع) فرمود: آن كه ديدارش، شما را به ياد خدا مىاندازد و سخنش بر دانش شما مىافزايد و رفتارش، شما را به آخرت تشويق مىكند.[١] امام سجّاد (ع) نيز شركت در مجالس صالحان و كسانى را كه به صلاح و شايستگى متّصف هستند، زمينهساز و انگيزه صالح شدن ما مىداند.[٢]
به سخن ديگر، ارتباط اجتماعى با نيكان، ما را از درون به نيكو شدن فرا مىخواند و همين براى سعادتمند شدن كافى است. اين سخن خردمندانه، مانند سخنان ديگر امامان (عليهم السلام)، پشتوانه قرآنى دارد. در حديثى از پيامبر اكرم (ص) كه به عبداللّهبنمسعود خطاب كرده است چنين مىخوانيم:
«يابنمسعود! فليكن جلساؤك الأبرار وإخوانك الأتقياء والزهاد، لأن الله تعالى قال في كتابه:
(الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ)[٣]؛[٤] اى پسر
[١]. الكافى، ج ١، ص ٣٩، ح ٣.
[٢]. همان، ص ٢٠، ح ١٢.
[٣]. زخرف: ٦٧.
[٤]. ميزان الحكمة، ح ٢٤١٦.