روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١١٧ - روش خيرخواهى

ما همچنين در آيات مرتبط با خيرخواهى‌هاى پيامبران نمى‌يابيم كه امت و فردى از خيرخواهى پيامبرى، احساس تحقير و توهين كرده باشد و اين را بر او خرده گرفته باشد. براى خيرخواهى بايد غلّ و غش دل را كنار نهاد و با دلى پاك و قلبى سليم، اندرزى به سلامت گفت و پندى به دلسوزى داد و از سر مهربانى كارى كرد بى‌هيچ انتظار پاداشى و بدون هيچ منّتى.

گفته شد كه خيرخواهى تنها به پند و اندرز زبانى منحصر نمى‌شود و از آن، چهره‌هاى متفاوتى مى‌توان ارائه داد. گاه سكوت معنادار شما، تأييدى به‌جا و درست در برابر كار يا روش دوستتان است. گاه در اختيار نهادن نوشته‌اى، آشنا كردن با كسى و دوستى، عاريه دادن وسيله‌اى و برنامه‌اى، خيرخواهى به شمار مى‌آيد كه در برخى مواقع سودمندتر و كارآمدتر از پند زبانى است.

خيرخواهى اگر خالصانه و بى‌چشمداشت باشد، اثرگذار خواهد بود؛ خواه خوشايند باشد و دلپسند، خواه تلخ و نه چندان شيرين و جذاب.

حال اگر كسى خود قدم پيش نهاد و از ما نصيحتى خواست، بايد با نرمى و مهربانى، خيرخواهى خود را نثارش كنيم و در اين كار، رحمت و مدارا و ملايمت و همراهى با او را كنار نگذاريم و سخن امام سجّاد (ع) را به يادآوريم كه فرمود:

«حق المستنصح أن تؤدي إليه النصيحة، وليكن مذهبك الرحمة له والرفق به؛[١]

حق نصحيت‌خواه آن است كه خيرخواهى‌ات را به او برسانى و بايد شيوه‌ات مهربانى و مدارا با او باشد».

[١]. ميزان الحكمة، ح ٢٠٢٠٣.