روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٨٩ - ارتباط علمى كوتاه مدت
ارتباط علمى كوتاه مدت
در آنجا كه ما ارتباطى كوتاه و در حد يك پرسشوپاسخ يا كمك گرفتن از كسى براى حل مسئلهاى علمى برقرار مىكنيم، به سختگيرىهاى مرحله قبل نيازى نيست. ما مىتوانيم در جايى كه ارتباط، گستره وسيعى ندارد و دامنه آن محدود شده است، با افرادى پيوند علمى برقرار كنيم كه حتى از نظر دينى، با ما مشترك نيستند. مبناى اختلاف حكم اين دو حالت آن است كه آسيب مهم اثرپذيرى از معلم ناصالح، در درسآموزىهاى مقطعى و ارتباطهاى موقت، كمتر پيش مىآيد و در مقايسه با نكته علمى سودمندى كه به چنگ مىآوريم، قابل چشمپوشى است؛ هرچند بايد بههوش و بهگوش بود تا گاه از همين عرصه كوچك، شيطان رخنه نكند و دين و اخلاق را به بهانه آموزش و علمآموزى، به باد ندهد.
احاديث متعددى مىتوان شاهد آورد كه ما را به ارتباط كوتاه در حد پرسش و پاسخ، يا گوشسپارى و بردن بهره خود دعوت مىكند. بسيارى از اين روايات، براى ترغيب به اين كار، از تشبيه و استعارهاى زيبا سود جستهاند. اين روايات متعدد، حكمت و دانش سودمند براى انسان را به گمشدهاى تشبيه كردهاند كه هر جا و نزد هر كس باشد، صاحبش به آن سزاوارتر است.[١] مؤمن عاقل و حكيم فرزانه مسلمان بايد در پى گمشده خويش به هر جا روان شود و هر جا آن را يافت، برگيرد؛ خواه نزد عالمى
[١]. براى آگاهى از اين احاديث فراوان، ر. ك: العلم والحكمة فى الكتاب والسنّه، ص ٢٤٤ عنوان« قبول الحق ممّن أتى به» و نيز كتاب قويم و كهن منية المريد اثر فقيه مشهور شيعه، شهيد ثانى، يا ترجمه آن به نام آداب تعليم و تربيت در اسلام، به قلم حجةالاسلام و المسلمين دكتر محمدباقر حجتى.