روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٢٩ - نشاط روحى و سعادت
فرمودهاند؛ آنان كه خود بهترين روابط اجتماعى را برقرار كرده و شيدايىترين دوستىها را پديد آورده و بهترينها را به سوى خود جلب و جذب كردهاند. آنها سخنانى در ارزش پيوندها و دوستىها و ارتباطات اجتماعى بيان كردهاند كه هريك مىتواند بهتنهايى ما را به برقرارى رابطه تشويق كند و آثار آن را به ما بنماياند. آيا مىتوان اين سخن را كه غرر الحكم از زبان امام على (ع) نقل مىكند:
«صحبة الولى اللبيب حياة الروح»[١]
ناديده گرفت. پيام آشكار حديث اين است كه همراهى و ارتباط با دوست خردمند، روح انسان را زنده مىكند و به جان آدمى طراوت مىبخشد، و چه اثرى بزرگتر و بابركتتر از اين؟ مگر انسان جز به روح خود زنده است و اگر روح زنده شد، متنظر چه چيز ديگرى بايد باشيم. آن كس كه جانش تازه و زنده و باطراوت است، حتى اگر پيكرى ضعيف و جسمى عليل داشته باشد، در زندگى سعادتمند است و به كاميابى رسيده و از تيرگى رهيده است. چه اثر و بركتى بزرگتر از اينكه پيامبر گرامى خدا، حضرت محمّد مصطفى (ص) مىفرمايد:
«أسعد الناس من خالط كرام الناس؛[٢]
خوشبختترينِ مردم كسى است كه با مردم بجوشد».
نكته جالب توجه در اين حديث آن است كه شخص پيوندخورده با مردمان بزرگوار، فقط سعادتمندى معمولى نيست، بلكه سعادتمندترين و خوشبختترينِ افراد است. يعنى وصول به قلّه سعادت، با ايجاد پيوند با مردمان بزرگ و بزرگوار حاصل مىشود و ارتباط اجتماعى با انسانهاى نيك، در اوجگيرى روح انسانى و نيل او به بالاترين درجات حيات روحانى، تأثير عمده و بسزايى دارد.
[١]. غرر الحكم، ح ٥٨٤٢.
[٢]. ر. ك: العقل والجهل فى الكتاب والسنّة، ص ١٣٤.