روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٤٠ - همنشينى با عالمان
مسعود! بايد كه همنشينان تو نيكان باشند و برادرانت پرهيزگاران و پارسايان؛ زيرا خداوند متعال در كتاب خود فرمود: «در آن روز، دوستان، دشمن يكديگر باشند، مگر پرهيزگاران».
همنشينى با نيكان و متقيان و بىرغبتان به دنيا، ما را به همرنگى با آنها فرامىخواند و از اين رهگذر، ما را به سلك خوبان درمىآورد و به دليل گروهگرايى كه در همه انسانها كموبيش هست و كوشش هر كس براى همرنگ كردن خود با اعضاى گروههايى كه به آنها پيوسته، فرد مرتبط با چنين انسان هايى، با آنها همراه مىشود و به سرمنزل مقصود مىرسد.
همنشينى با عالمان
گروه اجتماعى ديگر كه به همنشينى با آنها مكرر سفارش شده است، عالمان و حكيمان هستند. از روزگاران قديم تا كنون، از لقمان حكيم و حضرت عيسى تا امامان اهل بيت پيامبر (ص)، همگى به همنشينى با عالمان، توصيه كردهاند. روشن است كه فايده همنشينى با عالمان، بهرهگيرى از دانش آنان است و به تعبير زيباى لقمان حكيم، زانو زدن در مجلس علما، دل انسان را زنده و روشن مىكند، همانگونه كه باران آسمانى، زمين مرده را جان و زندگى مىبخشد. برقرارى ارتباط اجتماعى با دانشمندان، بهويژه دانشمندان دينى، به تأديب، تعليم و تربيت انسان يارى مىرساند و شخص پيوسته با عالمان، ادبش نيكو و جانش پاكيزه مىشود و همنشينى با حكيمان و خردورزان، بر خردورزى انسان مىافزايد و با افزايش شخصيت انسان و بالا بردن شرافت درونى، جهل، سبكسرى و نابخردى را از ما دور مىكند و عقل و وقار را به جاى آن