روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٤١ - همنشينى با عالمان
مىنشاند و بدينگونه عقل و دل آدمى در رستاخيزى معنوى جان مىگيرد و جانها شفا مىيابد. اگر كسى بتواند خود را در مجالس عالمان جاى دهد و با حكيمان، ارتباط گفتارى و نوشتارى برقرار كند و پرسشهاى اساسى زندگى را از آنها جويا شود، بيشترين سود را در ارتباط اجتماعى به دست آورده است. چنين فردى به شاخههاى درخت طوبى آويخته و به خانه سعادت جاويد اخروى پا نهاده است. حتى اگر كسى عالم باشد، شركت در مجالس علم و عالمان، برايش مفيد است؛ زيرا علم انتها ندارد و آن كس كه قدم در اين راه پرنور نهاده است، مىداند كه هرچه پيشتر و بيشتر برود، عطش دانش در روحش، پايان نمىگيرد.
گفتنى است همنشينى با هر دانشمندى توصيه نشده است و فقط دانشمندانى شايسته معاشرت و برقرارى ارتباط اجتماعى دانسته شدهاند كه داراى برخى صفات باشند. حديث پيامبر اكرم (ص) دراينباره بسيار راهگشاست. ايشان مىفرمايد:
«لا تجلسوا إلا عند كل عالم يدعوكم من خمس إلى خمس: من الشك إلى اليقين، ومن الرياء إلى الإخلاص، ومن الرغبة إلى الرهبة، ومن الكبر إلى التواضع، ومن الغش إلى النصيحة[١]؛
فقط در محضر دانشمندانى بنشينيد كه شما را از پنج چيز به پنج چيز فرا مىخوانند: از دو دلى به يقين، از ريا به اخلاص، از دنياخواهى به دنياگريزى، از تكبّر به فروتنى و از ناخالصى به خلوص».
همنشينى با اين عالمان وارسته، رحمت و مغفرت الهى را بر ما سرازير مىكند و چون در اين مجلسها بنشينيم و با اين عالمان ارتباط برقرار كنيم،
[١]. ميزان الحكمة، ح ٢٤١٥.