روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٦٧ - ٢ امامان(عليهم السلام)
ميان دو دسته مقايسه كرده و پس از سنجيدن آنها، كسى را براى رهبرى كردن و پيروى شدن شايسته خوانده است كه به حق هدايت مىكند. تصور اوليه ما آن است كه فرد هدايتگر به حق، با فردى كه به حق هدايت نمىكند سنجيده شود و تقابل ميان هدايتگر به حق و هدايتگر به غير حق صورت پذيرد، درصورتىكه پاسخ اين سؤال ساده است: كسى مقدم مىشود كه به حق هدايت مىكند و به آن فرا مىخواند، نه كسى كه به بيراهه مىبرد؛ اما سخن آيه شريفه اين نيست. تقابل در آيه ميان هدايتگر به حق بدون نياز به انسانى ديگر، با كسى است كه به حق هدايت مىكند، اما پس از آن كه خود، هدايت شده باشد. به سخن ديگر، آيه ميان دو تن ديگر غير از آنچه تصور كرده بوديم، تقابل برقرار كرده است: كسى كه هدايت به حق مىكند، اما خود به وسيله كسى ديگر هدايت شده است؛ و كسى كه به حق هدايت مىكند، اما هدايت او به دست انسانى ديگر صورت نگرفته، بلكه هدايت او الهى است و خدا به طور مستقيم او را راهنمايى كرده است. يعنى كسى شايسته پيروى شدن و رهبرى است كه افزون بر آنكه به حق فرا مىخواند و به سوى آن و نه گمراهى، هدايت مىكند، اين هدايت و رهيافتگىاش از سوى انسانى ديگر به او داده نشده باشد. بر اين پايه، چه كسانى جز اهل بيت (عليهم السلام) كه به خواست خدا از شرك و گناه و هرگونه آلودگى تطهير شدند و رجس و پليدى از آنها زدوده شده، كه اين هم به خواست مستقيم خداوند بوده است،[١] مصداق
[١]. احزاب: ٣٣:( وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى وَ أَقِمْنَ الصَّلاةَ وَ آتِينَ الزَّكاةَ وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً)؛ و با وقار در خانه خود قرار گيريد و[ در ميان مردم] همانند ظهور[ زنها] در دوران جاهليت نخستين( با آرايش و زينت، بدون رعايت حجاب) ظاهر نشويد و نماز را برپا داريد و زكات بپردازيد و از خدا[ در احكام شريعت] و از رسول او[ در فرمان ولايى او] اطاعت كنيد، جز اين نيست كه خداوند[ به اراده تكوينى خاص] مىخواهد از شما اهل بيت[ پيامبر] هرگونه پليدى[ در عقايد و اخلاق و اعمال] را بزدايد و شما را به همه ابعاد پاكى، پاكيزه گرداند.