روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٢١٤ - ٢ ازدواج در سن پايين
را مودت و رحمت مىداند و مودت، با اجبار و تحميل حاصل نمىشود و هرگاه اصل بنيادين خانواده درست نهاده نشد، كژراهه جدايى و طلاق رو مىنمايد، يا به جدايى خاموش مىانجامد.
٢. ازدواج در سن پايين
برخى تحقيقات موجود نشان مىدهد كه آمار طلاق، با سن همسران رابطه معنادارى دارد. اين پژوهشها نشان مىدهد كه طلاق در جوانانى كه پيش از بيستسالگى، به تشكيل خانواده اقدام كردهاند، از جوانانى كه پس از آن ازدواج كردهاند بيشتر است و هر چه سنّ پايينتر برود، بيشتر در معرض جدايى از همسران خود قرار مىگيرند. علت اين امر را مىتوان از روايت كلينى در كافى، استفاده كرد. امام (ع) در پاسخ به هشامبنحكم كه گفت: ما پسران خود را در نوجوانى زن مىدهيم، فرمود: «در اين صورت، آنان با هم انس و الفت نمىيابند».[١]
شايد بتوان گرفتارىهاى جسمى و روحى دوره رشد نوجوانى و جوانى را، سبب فرورفتن در خود و توجه نكردن به ديگران و درك زيبايىهاى روحى و معنوى همسر دانست. گفتنى است در اين ميان بايد تفاوت جنسيتى دختر و پسر و نيز گوناگونىهاى اقليمى، نژادى و تاريخى و اجتماعى را هم در نظر گرفت و كودكى و نوجوانى را بر اساس آن تعريف كرد. اين همان ويژگى رشد است كه در فقه بدان اشاره شده و قرآن آن را شرط لازم براى مديريت مالى دانسته است.[٢]
[١]. الكافى، ج ٥، ص ٣٩٨، ح ١.
[٢]. نساء: ٦( وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ ...).