روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٣٥ - اصل سوم به ياد ديگران بودن

نيكان را شكار ما مى‌كند. ما با سلام دادن، گفتار مؤدبانه و رفتار مقبول، محبت همه را جلب مى‌كنيم و سخن زيبا، جواب زيبا مى‌آورد.[١]

خوشخويى، يعنى تحمل و شكيبايى و بردبارى و دلسوزى و گذشت و انصاف. ما مى‌توانيم سنگ صبور همديگر باشيم و آب گوارايى براى تشنگانْ در كوير تفتيده زندگى.[٢]

گفتنى است پيش از اين‌ها، بايد از حس خوش‌بينى نيز برخوردار باشيم. خوش‌بينى به معناى اعتماد به مردم و نگاه درست به كارها و داورى منصفانه و منطقى درباره كنش و واكنش ديگران است. مقصود از خوش‌بينى، خوش‌خيالى و توهمات بى‌پايه نيست، كه در اين صورت نه فقط كمكى به ايجاد رابطه درست نمى‌كند، بلكه رابطه‌هايى نادرست را پديد مى‌آورد. خوش‌بينى يا به‌اصطلاح روان‌شناسى و جامعه‌شناسى نوين، «مثبت‌نگرى» مى‌تواند محبت مردم را به سوى ما جلب كند و پيوندهايى محكم و استوار را به ارمغان بياورد. امام على (ع) دراين‌باره مى‌فرمايد:

«مَن حَسُنَ ظَنُّهُ بِالنّاسِ حازَ مِنهُمُ المَحَبَّةَ؛[٣]

هر كه به مردم خوش‌گمان گردد، دوستى آنان را به دست مى‌آورد».

اصل سوم: به ياد ديگران بودن‌

برخى هنوز به مجلس نيامده، از خود مى‌گويند و خويشتن را مطرح و شيرين‌كارى‌هاى خود را بازگو مى‌كنند و آنگاه كه اندك‌توجهى به ما مى‌كنند و مى‌خواهند ما صحبت كنيم، به ما مى‌گويند: «كار مرا ديدى؟!».

[١]. غرر الحكم، ح ٢٥٦٨.

[٢]. بحار الأنوار، ج ٧١، ص ٢٨٠.

[٣]. غرر الحكم، ح ٨٨٤٢.