روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٧٥ - درآمد

٣. همراهى، مدارا و نرمى‌

(فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ)[١]

«پس به بركت رحمتى از جانب خداوند، با آن‌ها (امت خود) نرم‌خو شدى، و اگر بدخلق و سخت‌دل بودى، حتماً از دورت پراكنده مى‌شدند. پس، از آن‌ها درگذر و برايشان آمرزش طلب و در كارها با آنان مشورت نما، و چون تصميم گرفتى، بر خدا توكل كن؛ كه بى‌ترديد خداوند توكل‌كنندگان را دوست دارد».

درآمد

همه آنان كه به گونه‌اى با ما در ارتباطاند، نه خلق‌وخوى يكسان دارند و نه به يك اندازه دوستدار و علاقه‌مند به مايند. در ميان آن‌ها، افرادى زودرنج، كم‌تحمّل و گاه عصبى و پرخاشگر نيز وجود دارند كه گاه، به ارتباط با ما و ديگران اختلال وارد مى‌كنند. نه از سلام و تسليم ما به خود مى‌آيند و نه از درود و لبخند ما، به حال مى‌آيند. عبوس و ترشرو با

[١]. آل عمران: ١٥٩.