روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٧٧ - مداراى زبانى
نرمى و همراهى، دوست گريزان و حتى بسيارى از دشمنان را به سوى ما جذب مىكند و با ما آشتى مىدهد؛ دشوارىهاى ارتباط را از ميان مىبرد و آدمى را در پيش ديگران گرامى و بزرگ مىنماياند و اگر بهجا و درست به كار برده شود، سلاح پرخاشگرى و تندى ديگران را از آنها مىگيرد و نهال دوستى و صفا مىنشاند. هرجا كه تيغ منطق و استدلال و كشمكش عقلى و زبانى كُند، و رابطه با مشكل روبهرو شود، رفاقت و همدلى و همراهى و نرمى به يارى مىآيد و مانع گسستن رشته پيوند اجتماعى مىشود. تصور كنيد رئيس اداره يا مدير كارخانه، با اندك گرانجانى كارمندان و كارگرانشان، برآشوبند و تندى و پرخاشگرى آغاز كنند؛ چه كسى با آنها همكارى خواهد كرد و چه كسى به استخدام آنها درمىآيد؟ همه ما در زندگى خود بسيارى از آموزگاران موفق را ديدهايم كه با شيطنتهاى ما ساختهاند و با نرمى و مدارا، بهتدريج و اندكاندك ما را با خود دوست كرده و ارتباط كمعمق و سست اوليه را به رابطهاى ژرف و استوار تبديل كردهاند.
مداراى زبانى
يكى ديگر از آيههايى كه به مدارا و نرمى فرمان داده است، بخشى از آيه هشتاد و سوم سوره بقره مربوط به سخن گفتن با مردم است: (قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً) «با مردم نيكو سخن بگوييد». اين آيه بهصراحت همه ما را به سخن نيك گفتن با مردم فرمان داده است و در اين فرمان، هيچ دسته و گروهى از مردم را استثنا نكرده است. اين آيه، به مدارا با همه مردم، مؤمن و مخالف، فرمان مىدهد. ما موظفيم با مؤمنان گشادهرو و خندان باشيم و با مخالفان، استوار اما مهربان.