اين پرسش‌ها بر اين پايه استوار است كه علم، ارزش ذاتى دارد و داشتن آن بر فضيلت و بزرگى شخص مى‌افزايد؛ زيرا آيات متعدد قرآن، عالمان را بر غيرعالمان برترى مى‌بخشد و از مساوى پنداشتن آن‌ها جلو مى‌گيرد؛ براى نمونه، دو آيه پيش رو بر فضيلت ذاتى علم دلالت مى‌كنند: آيه ٩ زمر: (أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ) « [آيا آن كافر اهل عذاب بهتر است‌] يا كسى كه ساعات شب را در حال سجود و قيام، طاعت و خضوع است، از [عذاب‌] آخرت مى‌ترسد و رحمت پروردگار خود را اميدوار است؟ بگو: آيا كسانى كه مى‌دانند با كسانى كه نمى‌دانند يكسان‌اند؟ جز اين نيست كه تنها صاحبان خرد ناب متذكر مى‌شوند»؛ و آيه ١١ سوره مجادله: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَ إِذا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ) «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هر گاه به شما گفته شد در مجلس‌ها جا باز كنيد، پس جا باز كنيد، تا خدا هم به شما گشايش دهد؛ و چون گفته شد برخيزيد، پس برخيزيد تا خدا هم كسانى از شما را كه ايمان آورده‌اند و كسانى را كه به آن‌ها دانش عطا شده درجاتى [در دنيا و آخرت‌] بالا برد؛ و خداوند از آنچه مى‌كنيد آگاه است».

روايات فراوانى نيز همين پيام را دارند و بر اين پايه مى‌توان ارتباط با شخص عالم را مثبت و باارزش تلقى كرد و براساس اين ارزش‌گذارى، به تبيين چگونگى آن پرداخت. به سخن ديگر، هرگاه چيزى باارزش باشد و دارنده آن از فاقد آن برتر و والاتر باشد، ارتباط با او به منظور بهره‌گيرى از شى‌ء باارزش نزد او نيز ارتباطى قابل توصيه خواهد بود.