روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١١٤ - روش خيرخواهى

جمله‌اى كوچك يا ارائه راهنمايى‌اى از دل و جان برآمده، خيرش را به او نشان داده، راه رسيدنش را به وى يادآور شويم. ما از كودكى و روزهاى آغازين مدرسه شاهديم كه گاه دانش‌آموزى كوشا و پرعاطفه، دوست دارد چگونگى حل مسئله را به هم‌كلاس‌هايش نيز بياموزد و دست آن‌ها را بگيرد و بالا بياورد. اين‌ها همگى نشان‌دهنده دوستى حقيقى است. درخت دوستى اگر درست نشانده و خوب آبيارى و نيك نگهدارى و مراقبت شود، خيرخواهى و دلسوزى را ميوه مى‌دهد و اين ثمره شيرين، هرچه از ريشه محبّت سيراب‌تر گردد، سودمندتر و جذّاب‌تر مى‌شود. ما هر كه را بيشتر دوست بداريم و پيوند عميق‌ترى با او داشته باشيم و برايمان عزيزتر و گران‌بهاتر باشد، درباره سرنوشتش، اهتمام بيشترى خواهيم داشت و دلسوزى خالصانه خود را بيشتر نثارش مى‌كنيم و اين در تعاملى پايدار، بر دوستى و خلوص آن مى‌افزايد. به سخن ديگر، خيرخواهى، حاصل دوستى و احساس پيوند عميق اجتماعى ميان دو انسان است، اما وقتى خيرخواهى صورت گرفت و دلسوزى يك طرف رابطه پديدار شد، عمق آن ارتباط افزايش مى‌يابد و رابطه دوسويه خيرخواه را با كسى كه برايش خيرخواهى شده است، تعميق مى‌بخشد.

روش خيرخواهى‌

ابراز و ارائه خيرخواهى اثرگذار است، هر چند شيوه ابراز آن بايد با مهارت و زيركى باشد. اگر اين‌گونه نباشد، چه بسا ممكن است به جاى تعميق رابطه، به سستى و حتى گاه گسستن آن بينجامد. نكته مهم و حساس همين‌جاست كه خيرخواهى، به نصيحت زبانى و پند و اندرز دادن منحصر نيست. خيرخواهى مى‌تواند به شكل‌هاى گوناگون جلوه‌