روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٩١ - ٥ حلم و بردبارى

٥. حلم و بردبارى‌

(إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ)[١]

«حقّا كه ابراهيم بردبار و دلسوز مردم و بسيار آه‌كشنده و بازگردنده [به سوى ما] بود».

(وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ)[٢]

«و كيست كه از آيين ابراهيم روى گرداند جز آن كه قدر خود را نشناخته و خود را به نادانى زند؟! و ما به‌يقين او را در دنيا [به نبوّت و امامت و حكمت‌] برگزيديم و حتماً در آخرت از شايستگان است».

(وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً)[٣]

«و بندگان خداى رحمان كسانى‌اند كه روى زمين فروتنانه راه مى‌روند و چون نادانان آن‌ها را [به گفتار ناروا] طرف خطاب قرار دهند، آن‌ها سلام [و سخنى مسالمت‌آميز] گويند».

[١]. هود: ٧٥.

[٢]. بقره: ١٣٠.

[٣]. فرقان: ٦٣.