روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٩٤ - ادب يادگيرنده

حق سائسك بالعلم: التعظيم له، والتوقير لمجلسه، وحسن الاستماع إليه، والإقبال عليه، وأن لا ترفع عليه صوتك، وأن لا تجيب أحدا يسأله عن شئ حتى يكون هو الذي يجيب، ولا تحدث في مجلسه أحدا، ولا تغتاب عنده أحدا، وأن تدفع عنه إذا ذكر عندك بسوء، وأن تستر عيوبه، وتظهر مناقبه، ولا تجالس له عدوا، ولا تعادي له وليا، فإذا فعلت ذلك شهد لك ملائكة الله بأنك قصدته وتعلمت علمه لله جل اسمه لا للناس.[١]

حق استاد تو اين است كه به او احترام گذارى، محضرش را موقّر دارى، با دقت به سخنانش گوش بسپارى، رويت به او باشد و به او توجه كنى، صدايت را بر صداى او بلندتر نكنى، هرگاه كسى از او سؤالى كند تو جواب ندهى بلكه بگذارى خودش جواب دهد، در محضر او با كسى سخن نگويى، در حضور او از كسى غيبت نكنى، اگر پيش تو از او بدگويى شود از وى دفاع كنى، عيب‌هايش را بپوشانى، خوبى‌ها و صفات نيكش را آشكار سازى، با دشمن او همنشينى نكنى و با دوستش دشمنى نورزى. هر گاه اين كارها را كردى، فرشتگان خدا درباره‌ات گواهى دهند كه تو براى رضاى خداى والانام- نه براى مردم- نزد آن استاد رفته‌اى و دانش او را فرا گرفته‌اى.

اين روايت بلند، به ما مى‌فهماند كه براى ايجاد و نگهدارى ارتباط سالم علمى، بايد بسيار مراقب و هوشيار بود. اين مراقبت چنان جدى و لازم است كه پيامبر اكرم (ص) شخص فراگيرنده و مرتبط با عالم را بنده‌

[١]. كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٦٢٠، ح ٣٢١٤.