روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٦٨ - گسترش فرمانبردارى

راهنمايان و هاديان الى‌الحق در آيه شريفه سوره يونس مى‌شوند؟ درست است كه ابوذر و عمار و سلمان و ديگر اصحاب عادل و پاك پيامبر اكرم (ص) و بسى انسان‌هاى شريف و راهيافته صدر اسلام، در راه بودند و به راه حق هدايت مى‌كردند و به حقيقت فرا مى‌خواندند، اما هدايت خودِ آن‌ها، حاصل هدايت پيامبر اكرم (ص) و سپس مقام ولايت امام على (ع) بوده است. نتيجه آنكه دسته دومى كه شايسته برقرارى پيوند بزرگ و عميق اطاعت و فرمان‌پذيرى‌اند، امامان اهل بيت (عليهم السلام) هستند و دسته ديگرى نيست.

سخن پايانى آنكه فقط معصومان (عليهم السلام) شايسته اطاعت مطلق هستند و هيچ حزب، سياست‌مدار، گروه مذهبى و غيرمذهبى نمى‌تواند به جاى آنان بنشيند و هر حكمى خواست صادر كند و ما سرسپرده فرمان او باشيم و مانند حزب‌هاى غربى و شرقى، به خواست رئيس حزب، برخيزيم و بنشينيم و قانون بگذاريم و ردّ و تصويب كنيم، يا در خيابان و شهر و روستا به خواست شورايى و فردى و كسى، هر زمان كه خواست به راه بيفتيم و زنده باد و مرده باد بگوييم و اين ارتباط اجتماعى ارزشمند را با هر شخصى منعقد كنيم.

گسترش فرمان‌بردارى‌

همه جوامع، نيازمند رهبرى هستند و در روزگار غيبت امامان نيز بايد به‌ناچار سر به فرمان كسى نهيم. در اين روزگار دشوار و در دوران دسترسى‌