مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧١١ - عذرتراشی اعراب

حرفی میگویند که دیگر درمیماند جواب بدهد و خجل و شرمنده میشود، میگوییم فلانی بور شد. دو ریشه برای این کلمه ذکر کردهاند که هردو به یک ریشه برمیگردد. یک ریشهاش هلاکت است. «بوار» در لغت عربی یعنی هلاکت. ریشه دیگر آن این است که عرب به زمینِ- به تعبیر خودش- میته جَرداء، یعنی زمین مرده لخت و عور کلمه «بور» اطلاق میکند (بایر هم که میگویند همین است)، زمین مرده، زمینی که حیات ندارد، زمینی که هیچ گیاهی ندارد، زمین شورهزار یا شنزاری که هیچ اثری از آثار حیات در آن وجود ندارد. هردو را مفسرین گفتهاند. به نظر من این دومی [مناسبتر است.] «وَ کنْتُمْ قَوْماً بوراً» حقیقت این است که این دلهای شما سرزمینهای مرده بیحیات بیروحی بود. «وَ مَنْ لَمْ یؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ رَسولِهِ فَانّا اعْتَدْنا لِلْکافِرینَ سَعیراً» (اول گفت: لِتُؤْمِنوا بِاللَّهِ وَ رَسولِهِ) وای به حال کسی که به خدا و رسول خدا ایمان پیدا نکند و کافر بشود، باید بداند که برای کافران سعیری (آتشها و لهیبهای افروخته و گداختهای) است. و صلّی اللَّه علی محمد و اله الطاهرین.