چنانکه محققین ایرانی تحقیق کردهاند و ظاهراً تحقیقشان هم درست است، این مرد ایرانی بوده. ولی او به هرجا که میرفت نمیگفت من ایرانی هستم، برای اینکه اگر میگفت من ایرانی هستم، آن عرب یا افغانی علیه او تحریک میشد و میگفت من بیایم حرف یک ایرانی را بپذیرم؟! مخصوصاً در میان سنیها اگر میگفت من ایرانی و شیعه هستم، کارش پیش نمیرفت. کسی از ایران بلند شود برود مثلًا به مصر، بگوید من ایرانی و شیعه هستم، و بعد همه علمای مصر بیایند زیر بالش را بگیرند و به عنوان شاگردی در مقابل او زانو بزنند! این یک امر عملی نبود. اغلب میگفت من افغانی هستم، زیرا مدتها در افغانستان بوده؛ و چون اکثر افغانیها سنی بودند آنها احساس ضدیت نمیکردند یا لااقل بدبین نمیشدند که بگویند این آمده برای اینکه ما را از مذهبمان برگرداند. در امضاهای خودش مختلف امضا میکرده.

شاید زمانی که در مصر بوده مصری امضا میکرده و زمانی که در افغانستان بوده افغانی. ولی آنطور که نوشتهاند یک چیز را از اسم خودش نینداخته است و همیشه در امضاهای خود آن را دارد و آن، کلمه «حسینی» است. امضا میکند «جمالالدین حسینی». عنایت دارد که مردم بدانند او از فرزندان حسین بن علی علیه السلام است، و واقعاً هم سید بوده است و خودش اینطور حس میکرده که از خون حسین بن علی علیه السلام چیزی در رگهای او وجود دارد.

بنابراین آن طوری که ما از مجموع احکام و مقررات اسلام در باب خمس استنباط کردهایم، با ضمیمه کردن آیه انفال و آیه خمس به یکدیگر به این نتیجه رسیدیم که مسئله خمس دایره بسیار وسیعی دارد همانطور که شیعه گفتهاند، نه اینکه یک امر محدود و کوچکی باشد از فروع جهاد آن طوری که اهل تسنن گفتهاند. و فقه اسلام در این باب هیچگونه امتیاز اقتصادی به سادات نداده است و فقط عنایت بوده به یک حالت روانی که در سادات باقی بماند، نسبشان را حفظ کنند، همانطوری که حفظ کردهاند و سادات اغلب، سلسله نسبشان را میدانند که به چه ترتیب به پیغمبر میرسند. و اسلام خواسته است از این حالت روانی استفاده و نتیجهگیری کند، همچنانکه نتیجهگیری هم کرده است.

وَ اعْلَموا انَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَیءٍ فَانَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ بدانید از هر غنیمت و فایدهای که شما