نیست، و این نشان میدهد که اسلام میخواهد سلسله نسب سادات، این نژاد، مشخص باقی بماند. به نظر ما در اسلام بیش از این عنایتی نیست که اولاد پیغمبر با دیگران مخلوط نشوند به شکلی که نسبشان گم بشود. مانعی ندارد که با دیگران ازدواج کنند، سید از غیر سید زن بگیرد یا غیر سید از سید زن بگیرد، ولی اسلام میخواهد نسبشان را از ناحیه پدران ثابت نگاه دارد. در نتیجه یک احساس روحی در افراد پیدا میشود، میگوید من از اولاد پیغمبرم، من از اولاد علی بن ابیطالب علیه السلام هستم، من از اولاد حسین بن علی علیه السلام هستم، اجداد من در گذشته چنین بودند، دارای چنین فضیلتهایی بودند. این امر سبب میشود که طبقهای از مردم، عامل نژاد، محرکشان بشود به سوی اسلام، نه برای کسب یک امتیاز اقتصادی بلکه برای اینکه در راه اسلام فعالیت بیشتری بکنند. و شاید ژنهایی که به وراثت میرسد، کم و بیش در بسیاری از نسلها ظهور میکند و تاریخ هم نشان داده است که سلسله جلیله سادات و بالاخص علویین سادات، از صدر اسلام تا عصر حاضر، یک رگی در وجودشان وجود داشته که اینها را بیشتر از دیگران به حمایت از اسلام برمیانگیخته است. اکثر قیامهای مقدس دوره امویها و دوره عباسیها توسط علویین صورت گرفته است. در دورههای بعد هم، در میان طبقات مختلف علما، حکما و ادبا، افرادی که از پیغمبر نسب میبردهاند، به نسبت، از سایر افراد در راه اسلام فعالتر بودهاند؛ زیرا غیر از آن خاصیت طبیعی [اسلام] که بالطبع آنها را برمیانگیخته است، این حالت روانی که احساس میکردهاند ما اولاد پیغمبر هستیم و از دیگران اولویت داریم به اینکه زنده نگهدارنده این دین و عملکننده به این دین باشیم، اینها را وادار میکرده است که در حمایت اسلام بیشتر بکوشند. با اینکه نسبت تعداد سادات به عموم مردم، درصد ناچیزی را تشکیل میدهد، ولی وقتی که به حوزههای علمیه نگاه میکنیم، میبینیم کسانی که به فکر میافتند بیایند طلبه شوند و تحصیل علم کنند، شاید یک ثلثشان سید هستند. همان احساس سیادتی که میکنند، آنها را بیشتر وادار به این کار میکند. در عصر حاضر میبینید تمام مراجع تقلید سید هستند. در میان مراجع تقلید گذشته غیر سید هست ولی بسیار کمتر از سید.

میدانید سید جمالالدین اسدآبادی یک مصلح بزرگ اسلامی بوده و در حدود نودسال پیش میزیسته است. زمان او با زمان ما خیلی فرق داشته یعنی ملت اسلام در زمان او نسبت به زمان ما خیلی خوابرفتهتر بودهاند. هنوز هم خوابرفته