مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢ - آشنایی با زبان قرآن

آنگاه قسمتهای مختلف قرآن را تلاوت میکنند.

یرَتِّلونَهُ تَرْتیلًا

قرآن خواندنی از سر تأمل و اندیشه (نه مانند قرآن خواندنهای بعضی از ما، تند و بدون فهم معانی).

یحَزِّنونَ بِهِ انْفُسَهُمْ ...

کلمات و آیات را با آهنگ و حزن مخصوص معنوی که از قلبشان پیدا میشود میخوانند. پس هرگاه به آیهای برسند که رحمت الهی از آن فهمیده میشود، با شوق به آن نظر میکنند و وقتی به آیات بیانگر خشم الهی میرسند، غرق دنیای اندیشه میشوند، گویی که صدای دوزخیان را میشنوند.

قرآن بر روی این خاصیت خودش که کتاب دل و روح است، کتابی است که جانها را به هیجان میآورد و اشکها را جاری میسازد و دلها را میلرزاند، خیلی تأکید دارد و آن را حتی برای اهل کتاب نیز صادق میداند:

الَّذینَ اتَیناهُمُ الْکتابَ مِنْ قَبْلِهِ هُمْ بِهِ یؤْمِنونَ. وَ اذا یتْلی عَلَیهِمْ قالوا امَنّا بِهِ انَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا ... [١]

گروهی را توصیف میکند که چون قرآن برایشان میخوانند به حالت خضوع و خشوع درمیآیند و میگویند ایمان آوردیم به آنچه در این کتاب است که همه آن حق است. این را میگویند و دائم بر خضوعشان افزوده میشود.

در آیه دیگری تأکید میکند که از اهل کتاب، مسیحیان و نصاری به مسلمانان نزدیکترند تا یهود و مشرکین [٢] و بعد گروهی از نصاری را که با شنیدن قرآن ایمان

هر آینه دشمنترین مردم را نسبت به مسلمانان، یهود و مشرکان خواهی یافت و بامحبتترین مردم نسبت به مسلمانان آنان هستند که گویند ما نصرانی هستیم.