خویشاوندان پیغمبر قائل شده و حال آنکه قوانین اسلام هیچگونه امتیازی را نمیپذیرد. این یک امتیاز اقتصادی است و امتیاز بزرگی هم هست. گذشته از این، اصلًا چرا- مطابق فقه شیعه حساب سادات را از غیر سادات جدا کردهاند؟

میگویند فرض کنیم همه مردم دنیا مسلمان شدهاند و میخواهند خمس بدهند (زمان حضرت حجت مسلّم همینطور خواهد بود) یعنی یک پنجمِ اضافه درآمد خود را بدهند. این، سر به بودجهای میزند که هیچ کشوری حتی آمریکا که ثروتمندترین کشور دنیاست بودجهاش این مقدار نخواهد بود. شما میگویید نصف این پول را به عنوان سهم امام صرف مصالح کلی مسلمین کنید و نصف دیگر را به سادات بدهید. اگر همه سادات دنیا را جمع کنند و این مقدار پول را به آنها بدهند، در عرض یک سال هرکدامشان میلیاردر خواهند شد، چه رسد به اینکه هر سال این کار انجام شود. حتی همین تعداد شیعهای که اکنون در دنیا هستند، اگر بخواهند خمسشان را بدهند و نصف آن را به سادات بدهند، پولی که به سادات داده میشود بودجه عظیمی را تشکیل میدهد. همه سادات هم که فقیر نیستند؛ در میان آنها عدهای ثروتمند هستند که خودشان باید خمس بدهند. پس این بودجه کلان تکلیفش چیست؟ و آیا این امتیازی است برای سادات؟

بعلاوه اگر یک مسئله دیگر را در نظر بگیریم اشکال شکل دیگری پیدا میکند.

آن مسئله این است که وقتی ما رسالهها را میخوانیم و روایات و فقه شیعه را مطالعه میکنیم میبینیم به ما میگویند خمس را به هر سیدی نمیشود داد، به سیدی میتوان داد که شرایطی دارد از قبیل اینکه متجاهر به فسق نباشد، در راه فسق پول خرج نکند، علاوه بر اینها فقیر باشد یعنی نه واقعاً ثروتی داشته باشد که از آن ثروت بتواند زندگی کند و نه قدرتی داشته باشد که با آن قدرت بتواند کار کند. پس اگر سیدی در قدرت و تواناییاش هست که به اندازه یک زندگی متعارَف و معمولی- البته مقرون به قناعت نه مقرون به اسراف- برود کار و کسب بکند، نمیشود به او خمس داد. پس تمام ساداتی که ثروتمند یا قدرتمندند، به آنها هم نمیشود خمس داد. باقی میماند یک عده سادات فقیر که تعدادشان بسیار کم است.

در اینجا اشکال دیگری پیدا میشود و آن اینکه میگویند به هر فقیر غیر سید اگر خواستید زکات بدهید میتوانید یکدفعه آنقدر بدهید که او را غنی بکنید. به عبارت دیگر شخصی سید نیست ولی فقیر هست، پولی غیر از خمس مثلًا زکات