پیغمبر بزرگوار اسلام یک مبارزه سنگین و دامنه‌داری را آغاز کرد، زحمتها و مرارتها کشید تا بینی مخالفین و منافقین را به خاک مالید و از نو بساط توحید و عدالت را گسترده ساخت.

حسین بن علی علیه‌السلام یکی از آن مردان الهی است. در آن موقعی که حکومت ستمگر و رعب‌آور بنی‌امیه قدرت نفس کشیدن به کسی نمی‌داد، روح سلحشوری را در افراد کشته بود، عواطف و احساسات مسلمانان آن عصر افسرده و جامد شده بود، ابا عبدالله علیه‌السلام قیام کرد، قیامی که سراسر دنیای اسلام را تکان داد. مردمی که تا آن وقت با هیچ منطق و استدلالی حاضر به جهاد در راه حق نبودند، بعد از این فاجعه خود به خود به جنبش آمدند، عواطف افسرده مشتعل شد، شورشها و نهضتها علیه امویها شروع شد تا آنکه منتهی شد به سقوط همیشگی حکومت بنی‌امیه.

شرافتمندترین افراد بشر کسانی هستند که خودشان را فدای آسایش دیگران می‌کنند، سختیها را متحمل می‌شوند که دیگران راحت باشند. اگر جمعیت فداکاران و شهدای راه حق نباشند که مانند شمع بسوزند و نورافشانی کنند، محفل جمع زندگانی بشر رونقی نداشت، بلکه محفل و شاهد و جمعی نبود :

شاهدی گفت به شمعی کامشب در و دیوار مزین کردم

دیشب از شوق نخفتم یک دم دوختم جامه و بر تن کردم

کس ندانست چه سحر آمیزی به پرند از نخ و سوزن کردم

تو به گرد هنر من نرسی زان که من بذل سر و تن کردم

شمع خندید که بس تیره شدم تا ز تاریکیت ایمن کردم

پی پیوند گهرهای تو بس گهر اشک به دامن کردم

خرمن عمر من ار سوخته شد حاصل شوق تو خرمن کردم