حکمت‌ها و اندرزها ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٦ - قدرشناسی وقت و زمان

انتخاب می‌کنند، برای گذراندن وقت به مخدِّرات و مسکرات و میز قمار پناه می‌برند، یعنی از یک دشمن خیالی که دوست واقعی است به یک دشمن واقعی پناه می‌برند.

یک اثر علم و کمال و هنرمندی این است که وجود انسان بارور و ثمربخش می‌گردد، در همه حال می‌تواند سرگرمیهای مفید و تفریحات سالم داشته باشد، در هر حالی ـ هرچند در حال بیماری یا مسافرت یا زندان ـ به نوعی از وجود خود بهره‌برداری می‌کند، دیگر نه تنها وقت را دشمن نمی‌شمارد و زائد نمی‌داند بلکه بهترین دوست خویش را وقت و فراغت می‌شمارد، دیگر هیچ‌گاه به دامن مخدّرات و مسکرات و قمار و تفریحات ناسالم نمی‌افتد.

تا کی خوری دریغ ز بُرنایی زین چاه آرزو ز چه بَرنایی

دانست بایدت، چه بیفزودی؟ کآخر اگرچه دیر بفرسایی

بنگر که عمر تو به رهی ماند کوتاه، اگر تو اهل هُش و رایی

هر روز منزلی بروی زین ره هر چند کآرمیده بر جایی

زیر کبود چرخ بی‌آسایش هرگز گمان مبر که بیاسایی

بر مرکب زمانه نشستستی زو هیچ روی نَه که فرود آیی

آن کن ز کارها که چه دیگر کس آن را کند بر آنش بستایی

در کارهای دینی و دنیایی جز همچنان مباش که بنمایی

بر خوی نیک و عدل و کم‌آزاری بفزای تا که مال بیفزایی