ارزش هر چیز برای انسان وابسته به دو چیز است: یکی مقدار اثری که در سعادت زندگی دارد، یکی دیگر فراوانی و یا کمیابی آن چیز. به هر اندازه که یک چیز مؤثرتر و کمیاب‌تر بوده باشد قیمت و ارزش بیشتر پیدا می‌کند. وقت و زمان پر ارزش‌ترین سرمایه‌های انسانی است، اما چون افراد بشر غالبا به اهمیت آن پی نبرده‌اند آن را به رایگان از دست می‌دهند.

زندگی ما نشان می‌دهد که برای وقت ارزش قائل نیستیم، زیرا هنگامی که «وقتی» از خود یا دیگران تلف می‌کنیم، به ذهن ما خطور نمی‌کند که سرمایه‌ای از خود یا از دیگری تلف کرده‌ایم. افرادی دیده می‌شوند که از کمال رعایت حقوق دیگران حاضر نیستند دیناری از مال مردم را بخورند، اگر احیانا ده شاهی از مال کسی تلف کنند خود را «ضامن» می‌شمارند، اما همین اشخاص هنگام تلف کردن «وقت» دیگران احساس گناه نمی‌کنند، از چیزهایی که سبب تلف وقت دیگران می‌گردد مانند خلف وعده و معطل کردن ارباب رجوع و تأخیر برنامه‌های تعیین‌شده مجالس و مانند اینها پرهیز ندارند و به چیزی نمی‌شمارند. پس معلوم می‌شود سخن پیغمبر را در نظر ندارند که فرمود : به وقت بیش از پول اهمیت بدهید.

مردمی که به ارزش وقت پی برده‌اند برای ثانیه هم اهمیت قائلند، تلف وقت خود و دیگران را قبیح می‌شمارند. باید برای وقت اهمیت و احترام قائل شد. بچه‌ها را باید طوری تربیت کرد که حس احترام به وقت در آنها پیدا شود. کسی که از لحاظ وقتْ منظم است، در نظر دیگران، خودش و کارش محترم می‌گردد.

برخی از مردم نه تنها ارزشی برای وقت ]قائل نیستند،[ دشمن و قاتل وقت خود می‌باشند، آن را موذی و مزاحم می‌پندارند، سرگرمیهایی برای «امرار وقت» یعنی به خیال خود برای خلاص شدن از شرّ وقت