نباشد، در عین اهمیت زیادی که به آن زمین می‌دهد آن را ممکن است هدر بدهد. مثلا مقدار زیادی از زمین را زیرِ بنا می‌آورد و در عین حال دستگاه کامل و مجهزی به وجود نمی‌آورد، یا همه زمین را می‌کارد اما محصول خوبی برنمی‌دارد. اما یک مهندس ساختمان یا کشاورزی می‌تواند حداکثر استفاده را از آن زمین ببرد. استفاده از زمان نیز مانند مکان، مهارت و استادی و مهندسی لازم دارد. استفاده بیشتر در مدت کمتر موقوف به این است که اولا انسان همیشه برای کارهای خود برنامه و نقشه داشته باشد، ثانیا برای هر کار وقت مناسب همان کار را در نظر بگیرد، ثالثا ترتیب کارها را طوری بدهد که وقت خالی نماند. اگر یک عده اشیاء را بخواهیم در یک جعبه بچینیم ممکن است بدون ترتیب در داخل جعبه بریزیم، در این صورت مقدار کمی از آنها جا می‌گیرد. اما اگر از روی دقت با ملاحظه حجم هر یک از آنها، آنها را پهلوی هم بچینیم عدد بیشتری جا خواهد گرفت، گوشه‌های آن جعبه و فاصله‌های آن اشیاء خالی نخواهد ماند.

ظرف زمان یعنی وقت مانند ظرف مکان است. کارهایی که در زمان انجام می‌دهند مانند اشیائی است که در صندوق یا جعبه‌ای قرار می‌دهند. برخی از مردم بدون دقت و بدون نقشه کارهای خود را آغاز می‌کنند. یک روز از صبح تا شام تلاش می‌کنند و آخر روز می‌بینند فقط دو سه کار در این مدت انجام داده‌اند، نتوانسته‌اند در این ظرف زمانی بیش از این کاری انجام دهند. اما افراد منظم و باانضباط، با مهارت و استادی در همان مدتْ کار بیشتری انجام می‌دهند. پس نظم و انضباط و نقشه از شرایط بهره‌برداری از وقت و زمان است.