را مطالبه نمود مير هم هريك بيت را با مقراض بريده و بشاگردانش داد ايشان نيز هريكى يك تومان داده و همگى هفتاد تومان را بگماشته شاه تسليم نمود، اين جريان نيز علاوه بر رنج خاطر شاه گرديد و فرمود كسى نيست كه مرا از دست اين شقى نجات دهد پس مقصود نامى در آخر شب جمعه كه مير، بحمام ميرفته بزخم كاردش كشته و شاه نيز جهت انتظام ملكى فرمود تا تفحّص كردند قاتل پيدا نشد.

كتاب آداب المشق در اصول نوشتن خط نستعليق و مقدمات آن تأليف ميرعماد چاپ شده و يك نسخه خطّى آن نيز بشماره ٦٤٨ و ٢٧٦٧ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد طهران موجود و يك نسخه از كتاب تحفة الاحرار جامى هم بخط ميرعماد در كتابخانه شهيد على پاشا در استانبول موجود است. در اينجا چند مطلب را تذكّر ميدهد: ١- در هيچ‌كدام از مداركى كه بنظر اين نگارنده رسيده نامى براى ميرعماد نبوده و دور نيست كه همين كلمه ميرعماد، نام اصلى وى باشد و يا خود نام اصلى او عماد الدين و مانند آن بوده و بجهت سيادتش به ميرعماد شهرت يافته است لكن ظاهر كلام پيدايش خط و خطّاطان كه ميرعماد بجهت معاشرت عماد الملك از اهل دربار، لقب ميرعماد را داشته (چنانچه فوقا نقل شد) آن‌كه عماد يا ميرعماد نام اصلى وى نبوده است ٢- در روضات الجنّات ميرعماد را شاگرد ميرعلى، مخترع خط نستعليق و معاصر شاه عباس ثانى (١٠٥١- ١٠٧٧ ه ق- غنا- غعز) دانسته و اين خود اشتباه است و چنانچه فوقا مذكور شد ميرعماد معاصر شاه عباس اوّل بوده و موافق آنچه بعنوان تبريزى نگارش داده‌ايم ميرعلى، مخترع نستعليق هم از رجال قرن هفتم بوده و زمان بسيارى جلوتر از ميرعماد است ٣- ميرعماد پسرى ميرابراهيم نام و دخترى گوهرشادنام داشته كه ايشان نيز از مشاهير خطّاطين و مرجع استفاده در حسن خط بوده‌اند ٤- از مكتوبات مير كه بشاه و اهل دربار نوشته مكشوف ميگردد كه علاوه بر مراتب عاليه خطّى، در فنون شعرى نيز ماهر بوده و از او است:

جان از من و بوسه از تو بستان و بده‌		زين دادوستد مشو پشيمان و بده‌
شيرين‌سخنى چو نيست دشنامى تلخ‌		گرد لب شكرين بگردان و بده‌